recensie: Kasper van Kooten vertelt een muzikaal verhaal

Kasper van Kooten noemt zichzelf een breedband entertainer. Hij is acteur, muzikant, schrijver, cabaretier. In Het Wonderlijke Leven van Jackie Fontanel is hij dat alles, maar hij is bovenal een meester verhalenverteller aan wiens lippen je blijft hangen.

In Jackie Fontanel lopen twee verhalen parallel aan elkaar. Verteller, zanger, kluns en charmeur van de voorstelling is Klaas. Zijn opa ontmoette op de boot van Rotterdam naar New York Jackie Fontanel. Opa vertelde Klaas vroeger kleurrijke verhalen over hoe Jackie vrouwen versierde en ingewikkelde grappen uithaalde. Voor Klaas is Jackie al vanaf jonge leeftijd zijn privé-sprookjesfiguur.

We zien Klaas tijdens verschillende fasen van zijn leven, van een bezoek aan het Kuhrhaus toen hij zeven was, via zijn eerste echte vriendinnetje Wendelijn en de toneelschool, tot aan zijn reizen naar Curacao en New York. Waar Jackie Fontanel in eerste instantie slechts een mooi verzinsel is dat tot Klaas' verbeelding spreekt, groeit hij uit tot de drijvende kracht die Klaas naar New York leidt.

Up-tempo
Van Kooten houdt het tempo erin. Hij heeft een snelle, beeldende en fysieke manier van vertellen die blijft boeien. Ook de muzikale intermezzo’s hebben het vlotte tempo van de swingende jaren twintig, al is het af en toe wat moeilijk om de exacte woorden van zijn Nederlands- en Engelstalige songs te verstaan. Toch is het tempo meestal goed bij te houden en zorgt het ervoor dat de voorstelling vaart blijft houden.

Wat Jackie Fontanel ook interessant houdt, is de variatie aan humor die je om de oren vliegt. Veel humor is erg fysiek. We zien Van Kooten precies uitbeelden hoe hij 36 soorten rum uit een kokosnoot drinkt of stoned een stewardess probeert te versieren. Ook referenties naar bekende Nederlanders (de Arie-Boomsma-tatoeage) en woordgrappen passeren de revue.

Improvisatie with a bite
De toch al niet zo grote Studiozaal in Tilburg zat maar half vol en dat zat Van Kooten dwars. De eerste en tweede grap daarover zijn nog erg leuk, maar tegen de zevende keer is de humor er wel vanaf. Wel had het beperkte publiek het voordeel dat Van Kooten erg op het publiek in kon spelen. Hij viel daarbij vaak uit zijn rol, maar meestal op een aangename manier waardoor het publiek zeker sympathie voor hem op kon brengen.

Typisch
Waar Van Kooten in uitblinkt zijn de typetjes die hij neerzet. Vier uitgesproken types komen langs. Als eerste de Ivoriaanse taxichauffeur die al zijn passagiers bro noemt en altijd 'laughs about something in his head'. Ook de gehalveerde Afghaanse dramadocente met haar rare accent en de rustige, no-nonsense opa zijn gedenkwaardig. Maar de Antiliaanse luchthavenambtenaar steekt er met kop en schouders bovenuit. Door zijn langzame manier van praten en zwaar aangezette accent neemt zijn bureaucratische en onnozel hoogdravende taalgebruik hilarische proporties aan.

Tekenend voor de sfeer van de voorstelling is het decor. Centraal staat een groot scherm, geflankeerd door rode gordijnen, waarop zich filmpjes afspelen tijdens de scènes. Dit scherm maakt de gezongen nummers nog levendiger omdat er op die momenten een swingband verschijnt die de one-man show wat meer body geeft. De twee andere decorstukken zijn een aanlegsteiger en een piano die juist door hun beperkte functie een grappige bijdage leveren.

Cabaroman
Het interessante aan Jackie Fontanel is de mix van stijlen. Het programmaboekje van Theaters Tilburg kondigt de voorstelling aan als cabaret, maar de voorstelling is meer dan dat. Het is een eenmanstoneelstuk met een duidelijke verhaallijn, iets wat veel cabaretvoorstellingen missen. De voorstelling is onlosmakelijk verbonden met Van Kootens roman: het project noemt hij 'cabaroman'. Dit blijkt een succesformule. Boven alles is Van Kooten namelijk een verhalenverteller pur sang die je aandacht van begin tot het einde vasthoudt.


Het Wonderlijke Leven van Jackie Fontanel is nog te zien t/m 4 juni. Klik hier voor de speellijst.