recensie: James Patterson & Mark Sullivan (vert. Daniëlle Stensen) - Private games - Laat de spelen beginnen...

James Patterson is een oude rot in het thrillervak. Ook Mark Sullivan is geen onbekende. Beiden hebben al menig kilo bestseller op hun naam staan.

Patterson is voornamelijk bekend om zijn reeksen Alex Cross en Women's Murder Club. Sullivan schreef o.a. The Fall Line (New York Times Notable Book of the Year) en The Serpent’s Kiss (met Detective Sergeant Seamus Moynihan). Beiden bieden veel pagina's vol met actie en spanning. Een samenwerking tussen deze twee schrijvers belooft dus wel wat.

Privéspelletjes van een maniak
De belofte maken ze waar met Private Games. In deze thriller keert Patterson terug naar het exclusieve detectivebureau Private, dat we eerder al in het toepasselijk getitelde Private (2010) tegenkwamen. Ook dat boek schreef Patterson met een co-auteur (Maxine Paetro). Private wordt ditmaal ingehuurd om de veiligheid van de atleten te waarborgen tijdens de Olympische Zomerspelen in Londen.

Dat het inhuren van dit detectivebureau geen overbodige luxe is blijkt als er vlak voor de openingsceremonie een hooggeplaatst lid van het Olympisch Comité wordt vermoord.  Al snel blijkt een zekere Cronus een persoonlijke kruistocht te zijn begonnen tegen de corruptie in de moderne Olympische Spelen. Hij wil de oude normen en waarden terug in de sport. Uiteraard is dat bij voorkeur te bereiken middels enkele vernuftige, geplande moorden. Een maniakale kwade genius heeft tenslotte een naam hoog te houden als het gaat om verwrongen logica. Cronus voldoet perfect aan dit beeld.

Oude wijn in nieuwe zakken
Gelukkig is er de ridder in glimmend harnas om de boel net op tijd te redden. Heel toepasselijk heet deze held hier Peter Knight. Om het aloude concept van de heldenepos compleet te maken wordt hij bijgestaan door een schone dame genaamd Karen Pope. Wat het concept betreft is er al met al weinig nieuws onder de zon. Het komt er dus op aan dat er in de uitvoering van dit standaardscenario voor de nodige verrassingen en spanning gezorgd wordt. Patterson en Sullivan zijn daar zeker in geslaagd.

Om en om volgen we als lezer de verwikkelingen en beweegredenen van de diverse hoofdpersonages (Knight, Pope en Cronus). Deze gelaagdheid werkt uitstekend. De ontstaansgeschiedenis van Evil Genius Cronus wordt hierdoor goed inzichtelijk gemaakt zonder dat het de vaart uit de hectische ontwikkelingen rondom de Spelen haalt. De auteurs geven de personages genoeg diepgang zonder dat dit ten koste gaat van het tempo van de ontwikkelingen. Ze creëren diverse zijlijnen die nergens afleiden, maar altijd ondersteunend zijn aan het uiteindelijke explosieve slot en dit alles in een vlotte, voorwaartsgerichte schrijfstijl.

Opwarmingsrondje voor de Spelen
Private Games heeft alles wat men van een vlotte misdaadroman verwacht: veel verwikkelingen die om de uiteindelijke ontknoping heen cirkelen en een stroomversnelling die leidt tot een dramatisch einde. Met daarbij niet te diepe, maar zeker geen bordkartonnen karakterschetsen en een klassieke verhaallijn die meteen herkenbaar is, zonder al te snel duidelijk te maken hoe de vork in de steel zit.

Door de setting van de aankomende Zomerspelen in Londen word je meteen in het verhaal getrokken en vraag je je af hoe het de komende zomer met de beveiliging gesteld is. Hopelijk is men slim genoeg om Peter Knight in te huren, want dan komt het uiteindelijk allemaal wel goed. Dankzij Private maakt het terrorisme geen schijn van kans en kunnen we straks van heerlijke sportieve prestaties genieten.