recensie: The Amazing Spider Man

Iedereen die zich afvraagt waarom een nieuwe Spider Man nodig is heeft gelijk. De film weet nergens zijn bestaansrecht overtuigend neer te zetten. En dat is vooral jammer van het talent van Andrew Garfield.

The Amazing Spider Man heeft niet alleen een nieuw gezicht achter het masker, maar ook een nieuwe toon. Andrew Garfield als Peter Parker is niet de nerd die Toby Maquire speelde in de drie recente films. Garfield is eerder een gefrustreerde puber, vooral een underdog, een jongen die trekjes heeft van eerdere karakters uit zijn carrière. Hij maakt van Spider Man een jongen ontdaan van alle mythes, iemand die maar langzaam afrekent met zijn diepere twijfels.

De transformatie naar superheld
Het is de doorbraak naar het grote publiek voor Garfield, maar daarvoor moet hij zich wel inhouden. Een grote blockbuster vereist blijkbaar minder emotionele uitwerking. Een enigszins platgeslagen Garfield krijgt het persoonlijke verhaal te vertellen van Peter Parker die gebeten door een spinnetje grootse krachten krijgt. Het is een exposé over het in eerste instantie verkeerd en daarna goed aanwenden van zijn krachten. Hij is in de loop van het verhaal geforceerd om de strijd aan te gaan tegen de vroegere collega van zijn verdwenen vader Dr. Connors.

Daarmee verschilt de versie van Marc Webb van de eerdere Spider Man, die meer als een canon van de daden van Spider Man getypeerd zou kunnen worden. Webb maakt een film die nadruk legt op de transformatie naar superheld en de morele verantwoordelijkheid waar een jonge jongen nog niet echt klaar voor kan zijn. In die zin lijkt het een goede keuze dat Garfield gecast is.

Tienerfilm
Maar helaas is de stijl van de film jonger dan de serie met Maguire. De film speelt zich grotendeels op school af, en in de dialogen is tienerhumor nooit ver weg. Blijkbaar is de doelgroep van de filmstudio een jong publiek dat minder binding heeft met de oude Spider Man. Martin Sheen en Sally Field zijn in rollen van uncle Ben en aunt May vooral heel moralistisch en voeden het rechtschapen gevoel in de tienerharten. Het langzaam leren kennen van Peter Parkers krachten zorgt voor goedgemaakte freerunning- en skatescènes, maar krijgt geen lading. Het is slechts episch smulwerk voor jongeren.

Die dramatische lading en spanning komen pas ver over de helft van de film op stoom. Dan wordt de strijd tussen het goede van Parkers Spider Man en het slechte van Dr. Connors' alterego The Lizard een echte Marvelfilm. Natuurlijk is dit ook allemaal al eerder gedaan, maar Webb weet de kijker met herkenbare trucs zeker te boeien. Dat het einde van de film wat snel gaat, is dan geeneens een groot breekpunt.

Maar na het zien van The Amazing Spider Man vraagt het oudere publiek zich nog steeds af wat nou de reden is dat deze film zo snel na de andere serie komt. Het is niet de beste Spider Man en ook niet de beste Garfield. The Amazing Spider Man is geen hoogvlieger en al helemaal geen klassieker, maar voor het jonge publiek een prima onderhoudende film.