recensie: Tristan Manco - Raw + Material = Art

De grondstoffen voor de kunst in Raw + Material = Art zijn voor de meesten van ons afval. Het boek laat 38 kunstenaars zien die het rotzooi van straat verwerken en upcyclen tot visueel spektakel.

Brian Dettmer: altered book

Nietjes, oude speelgoedjes, peuken, batterijen en gesneuvelde glasplaten. In een wereld waar de natuurlijke grondstoffen op lijken te gaan, zoeken kunstenaars naar hergebruik dat tot de verbeelding spreekt. De beperkingen van het gevonden voorwerp lijken de kunstenaars amper te schelen. Scheuren, stapelen, breken, vouwen en combineren blijken nog altijd sterke middelen om betekenis aan gevonden voorwerpen te geven.

Papier en hout
Brian Dettmers altered books zijn meer dan opmerkelijk. De diepe uitsnijdingen in bestaande oude boeken grijpen de kijker naar de strot. Dettmer neemt de grote hoeveelheid paginas inhoud van de boeken en laat ze in een oogopslag bekijken/lezen. Het hele boek komt in een moment aan je voorbij. Ook Baptiste Dembombourg snijdt stapels papier uit, in zijn geval winkelcatalogi, en maakt ze tot reliëflandschappen met hoogtelijnen die veel meer beloven dan de oorspronkelijke glossy catalogus. Deze lijvige werken contrasteren met de fragiele sculpturen van Peter Calessen. Alleen witte A4tjes zijn de basis voor zijn werk.

Haroshi: Screaming my Foot

Hout is naast papier een andere veelgebruikte grondstof. Hout wordt natuurlijk vaak als bouwelement gebruikt voor grote sculpturen. Florentijn Hofman's aangespoelde piano’s op Schiermonnikoog en zijn grote hond Max zijn een en al planken, pellets en kratten. In Haroshi’s werk betreft het gebruikte skateboards. De Japanner gebruikt felle kleuren in lijnen en blokken. Deze worden verlijmd tot sterke beelden, zoals Big Apple en Screaming my Foot.

Henrique Oliveira: Tapume

Aanslag op visuele kaders
Het vervreemdende karakter van de kunstwerken is meer dan materialen die in andere context worden hergebruikt. Wat de kunstenaars verbindt is de directe aanslag die zij plegen op de visuele kaders van de kijker. Het meeste werk in het boek is heel druk en vol van karakter. Van de beschilderde houten Prayer Wheels van straatkunstenaarsduo Faile tot een tsunami aan gekleurd afvalhout in Tapumes van Henrique Oliveira.
Een ander mooi voorbeeld van de visuele drukte is de mobile van gebruikte theezakjes van Monica Canilao. Niets is afval in haar ogen. De materialen in haar handen worden een drukke mixed media werk dat heel herkenbaar en levend is. Haar werk ademt een soort krakersgevoel uit met grauwere kleuren.

De meest letterlijke drukte is te zien bij Michael Johansson. Hij plaatst nietszeggende voorwerpen op de meest efficiënte manier in een grotere structuur. Een witte wand vol met stoelen, kussens, kastjes en servies, of een caravan tot de nok toe gevuld met kampeerspullen. Na het kijken en lezen van het boek, zit je vol. Net zo vol als de sculpturen van Michael Johansson die geen millimeter ruimte hebben om nog een object bij te plaatsen.