recensie: Steve Miller Band

Als je al vijfenveertig jaar op het podium staat heb je ervaring. En als je dan toch kunt verrassen, zoals Steve Miller vanavond in 013, ben je een ster van formaat.

Steve Miller staat aan de vooravond van zijn zeventigste verjaardag. Aan zijn stem is dat allerminst te horen. Met een vijftal begeleiders levert hij schijnbaar onvermoeibaar een twee uur durende show af. Slechts voor een pauze van een paar minuten scheidt hij zich van het publiek, om vervolgens terug te keren voor de toegiften. Miller legt in zijn set het zwaartepunt bij zijn albums The Joker en Fly Like An Eagle. Bijna ieder nummer van dat laatste album passeert de revue. Natuurlijk speelt hij ook zijn hits, zoals 'Abracadabra' en 'Jet Airliner'.

Bevlogen
Halverwege het optreden blijft alleen Steve Miller op het podium achter en doet een aantal nummers op de akoestische gitaar. 'Wild Mountain Honey' krijgt zo’n akoestische benadering. Als de band terugkeert ontstaat er meer vuur in het spel. De echte juweeltjes zitten als strooigoed in het hitsmandje, evenals twee covers. De eerste is die van Otis Rush 'Are You Loving On This Loving' dat in het intro een James Bond-benadering kent. Maar pure  schoonheid schotelt Miller het publiek voor met zijn bevlogen versie van 'Texas' van Buddy Miles. Hier is de meester aan het werk die niet op de automatische piloot zijn hits speelt.

Zorgde 'Texas' voor het welbekende kippenvel, een tweede moment waarop de huid een dergelijk reactie wordt afgedwongen is er bij de uitvoering van 'The Window' van het album Fly Like An Eagle. Een niet alledaagse keuze, zo geeft Miller in de inleiding toe, maar hij wilde tijdens deze tournee een paar nummers spelen die niet op de vele Greatest Hitsalbums staan. Een aangename verrassing en een bijzonder bevlogen uitvoering van een liedje dat in 1976 het album afsloot.

Klein beetje meer
Met achtentwintig albums op je naam is het natuurlijk moeilijk om aan alle platen evenveel aandacht te geven. De keuze om het zwaartepunt bij het einde van de eerste tien jaar van zijn carrière te leggen is een logische, omdat daar ook het commercieel succes heerste. En hoewel de twee laatste albums van Miller, Bingo en Let Your Hair Down, van hoge kwaliteit zijn, moeten deze het vanavond doen met een enkel nummertje. Het is wel het moment waarop zanger Sonny Charles het initiatief voor de leadvocalen neemt en zich ontpopt als een echte entertainer.

Met de drie ijzersterke nummers 'Fly Like An Eagle', 'Jet Airliner' en 'Rock'n Me' werkt de band toe naar de climax. In de toegiften vormen 'Space Cowboy' en 'The Joker' de afsluiters. Met het laatste nummer maakt Miller de cirkel rond: Bij aanvang werd het podium verborgen achter een levensgroot doek met de beeltenis van een kruising tussen de Space Cowboy en een joker. Wat is er mooier om het begin zo aan de afsluiter te koppelen?

Steve Miller Band laat een voldaan publiek achter dat gekregen heeft wat het wilde en verwachtte. En zelfs dat kleine beetje meer zodat nu duidelijk is dat de cowboy nog steeds kan vliegen.