recensie: Der Krieger und die Kaiserin

"Het zou goed zijn om eens naar buiten te gaan," zegt de dokter in een kringgesprek. De patienten van de gesloten afdeling van Birkenhof knikken lijzig. Wat is er buiten voor hen? Hun hele leven speelt zich hier binnen af. "Wie gaat er met Sissi mee naar buiten?" probeert de dokter nogmaals. Sissi, de aanbeden verpleegster, is ook niet erg enthousiast. Ook zij woont al haar hele leven in Birkenhof, nadat haar moeder, ook verpleegster, hier bij een ongeluk om het leven kwam.
"Wie gaat er met Sissi mee naar buiten?" Aarzelend gaan de vingers van Werner, Otto en Steini omhoog. Met Sissi willen ze wel mee.

De blinde Otto is de gelukkige, hij mag met zijn hand op de schouder van Sissi mee naar de bank. Onwennig wandelen beiden door de straten van Wuppertal, waar ze in aanraking komen met Bodo. Bodo veroorzaakt een ongeluk waarbij Sissi gewond raakt, hij redt haar en vervolgens verdwijnt hij weer uit haar leven.

Sissi, verdoofd en gehypnotiseerd door de klap, vraagt zich af of de jongen die haar aan het redden is misschien de Ware Jacob is. Ze kan niet meer slapen en als ze eindelijk in slaap valt droomt ze over hem. Ze moet hem terugvinden. En daarvoor moet ze de buitenwereld in.

Steini, Otto en Werner worden jaloers. Sissi verwaarloost hen en heeft alleen maar aandacht voor die rare van buiten, die Sissi helemaal niet wil zien. Want ook Bodo heeft zo zijn problemen. Hij heeft zich opgesloten in het toilet van een tankstation, wacht tot het verleden ongedaan gemaakt wordt en bereidt intussen met zijn broer een bankoverval voor.

Wuppertal is een mooie plaats, zo leren we uit de beelden die regisseur Tom Tykwer (ook van Lola Rennt) ons voorschotelt. Bij vlagen is het camerawerk meesterlijk en de acteurs spelen hun rol met een vanzelfsprekendheid die je alles doet geloven, ook de minder waarschijnlijke dingen. Een verhaallijn met vele kleinere draadjes wordt moeiteloos uitgesponnen en Tykwer stopt niet voordat ook het laatste draadje is afgehecht.

Der Krieger und die Kaiserin is een mooie film die laat zien dat gekken niet om mee te spotten zijn, dat Duits een mooie taal is voor poëzie en fluisteringen en dat "ergens buiten de liefde wacht".