8weekly.nl recensie website met recensies over film, muziek, literatuur, theater en beeldende kunst

Anders dan de originele Star Wars-serie of de drie Godfather-films is The Lord of the Rings geen trilogie van afgeronde verhalen. Het is één groot verhaal waarvan The Fellowship of the Ring het eerste deel is, de eerste acte waarin traditioneel gezien de hoofdpersonen worden geïntroduceerd en voor een probleem worden geplaatst. De film kan pas in 2004 echt op zijn waarde worden geschat, als we met onze superdeluxe DVD-boxen hele Lord of the Rings-marathons kunnen houden.

Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de film niet als film te beoordelen is. Het is tenslotte een film, maar wat voor één! Om te beginnen is de film een visuele triomf. Aan elk beeldje van de film is te zien hoeveel tijd en liefde regisseur Peter Jackson en zijn team van ontwerpers, kunstenaars en vaklieden in de kleinste details hebben gestopt. De visuele effecten lopen naadloos over in de sets en landschappen en de acteurs zijn niet alleen perfect gekozen voor hun rol, de meesten zijn eenvoudigweg het personage dat ze spelen.

Tot zover niets nieuws, want het voorgaande heb je in alle recensies al kunnen lezen. Maar de film is niet perfect. Van kleine momenten waarin ik dacht: "dat had ik anders gedaan" (met als duidelijkste voorbeeld de scènes in het elfenkoninkrijk Lothlorien) tot grotere, meer structurele problemen is The Fellowship of the Ring niet het vlekkeloze meesterwerk waar de meeste fans op hadden gehoopt.
De - overigens bloedmooie - soundtrack van Howard Shore wordt in de film te veel gebruikt waardoor er op den duur een overkill ontstaat. Vrijwel elke regel dialoog is voorzien van muziek, en de momenten waarop het stil is voelen aan als pauzes tussen twee CD-tracks.

Een ander probleem is het tempo van de film. De meeste scènes volgen elkaar in sneltreinvaart op waardoor er te weinig tijd wordt genomen voor de relaties tussen verschillende personages. Degenen die daar het meest onder te lijden hebben, zijn de hobbits Pippin en Merry en het tweetal Legolas en Gimli. Maar dit zal in volgende twee delen vast opgelost worden, aangezien deze personages nog een grote rol zullen spelen in het verloop van de rest van het verhaal.
Het al eerder genoemde Lothlorien, in het boek een magisch rustpunt waar de leden van de Fellowship hun emotionele batterijen op kunnen laden, krijgt hier krap aan tien minuten toebedeeld en voegt voor de kijker die het boek niet heeft gelezen weinig toe aan de plot. Maar The Fellowship of the Ring wordt evenwel naar het einde toe steeds beter en is op sommige punten verrassend emotioneel.

De klok is weer begonnen met aftellen; nog drie maanden voor we de eerste trailers van deel twee, The Two Towers, kunnen verwachten, nog twaalf maanden voordat we kunnen zien hoe het verder gaat met onze helden.