Het is zo'n mooi verhaal, het getormenteerde genie dat al zijn moeilijkheden tenslotte overwint. Het werd ons al getoond in Shine en in A Beautiful Mind zien we het weer. De film herbergt ongegeneerd Oscarmateriaal en ontroert en vertedert, maar ergens bleef toch de zure nasmaak van gepolijst drama hangen.

John Nash is een beetje vreemd, maar wel lekker. Russel Crowe speelt de wiskundige die graag origineel wil zijn. Hij is dat, zelfs in verschillende opzichten. Ten eerste verwerpt hij een theorie tot de basis van economie was uitgeroepen, ten tweede werd hij daarna schizofreen en ten derde won hij 45 jaar na publicatie van zijn eigen theorie de Nobelprijs voor de economie (er bestaat geen wiskundeprijs).

Vreemde nasmaak
Mooi gefilmd, met aandacht voor details, is A Beautiful Mind zeker. Het verhaal is mooi en dramatisch, de kostuums en het camerawerk verzorgd. De spanning ontbreekt niet en de tranen vloeien rijkelijk. Ron Howard en Russell Crowe hebben hun best gedaan en daar mag best een Oscar voor worden uitgedeeld. Maar ik bleef toch zitten met een vreemde nasmaak.

Gepolijst is niet het juiste woord, evenmin als geaffecteerd of onecht. John Nash heeft echt bestaan en daar ligt dan ook de clou. Ik wilde wat meer weten van Nash en zocht zijn biografie op internet. Daar kwam de aap uit de mouw. In een paar regels vertellen twee studenten van de Universiteit van St. Andrews in Schotland een heel ander verhaal over Nash dan ik door de ogen van Ron Howard zag.

Heksenjacht
Nash kreeg een kind bij een vrouw die hij niet wilde trouwen. Hij werd door de politie gearresteerd bij een heksenjacht op homoseksuelen en werd daarna verwijderd van het project waar hij aan werkte. Het enige wat we van Nash's echte leven terug zien in de film is de studente met wie hij een affaire heeft en met wie hij uiteindelijk wel trouwt. De film is een biopic met fictieve elementen en Crowe heeft zelf gezegd dat hij niet John Nash heeft willen spelen maar zijn eigen interpretatie van de Nobelprijswinnaar. Het zouden misschien maar zijsporen in de film zijn, maar dat buitenechtelijk kind en die homoseksualiteit zouden A Beautiful Mind net wat dieper gemaakt hebben.

A Beautiful Mind is een prachtige film, maar niet de biopic die hij probeert te zijn. Het verhaal van Nash is een sprookje geworden. Een sprookje dat lijkt op de werkelijkheid. Die werkelijkheid wil Howard in A Beautiful Mind net iets te mooi maken. Oscarmateriaal, dat wel. Maar niet zonder aantekeningen.