À ma soeur!, hier uitgebracht onder de weinig subtiele titel Fat Girl en curieus genoeg op het afgelopen IFFR bekroond met een Moviezone-award, gaat over twee tienerzusjes die met hun ouders op vakantie zijn. Het jongste meisje, Anaïs, is stuurs, vraatzuchtig en onbemind. Haar twee jaar oudere zus, Elena, is een femme fatale van nog geen zestien. Als Elena wordt ontmaagd en verleid door een gladde Italiaanse student, kijkt Anaïs moedeloos toe.

De film gaat ook over een heel scala aan seksuele problemen (bij vrouwen), het stokpaardje van regisseuse/auteur Catherine Breillat, in ons land alleen bekend van de controverse rond haar film Romance twee jaar geleden. Breillat schreef zelf het scenario van À ma soeur!, en alweer probeert ze middels een (althans voor velen) schokkende film vragen op te roepen over seksuele identiteit. Het kost de kijker echter heel wat inlevingsvermogen om de thematiek te verhapstukken, want de film heeft lange, sobere en op het eerste gezicht visueel en tekstueel nietszeggende scenes. De muziek is niet functioneel en buiten de simpele verwikkeling heeft de film geen verhaal.

Weinig om het lijf
Een film die zo simpel van opzet en vorm is en mede daardoor zo ontoegankelijk in thematiek, hoeft niet op waardering te rekenen van mensen die geen boodschap aan de inhoud hebben. Enkele afzonderlijke scènes, zoals wanneer Anaïs moedeloos in het natte zand aan de zee gaat liggen, of wanneer ze in een zwembad ronddobert, maken wel indruk. Andere, zoals de beelden van Anaïs aan de andere kant van de slaapkamer wanneer haar zus ontmaagd wordt, zijn duidelijk bedoeld om indringend over te komen, maar doen dat absoluut niet. À ma soeur! als geheel heeft uiteindelijk dan ook zo weinig om het lijf, dat de inhoud niet gedragen kan worden door de rest van de film.

Plastisch geweld
In de abrupte slotscene (spoiler alert!) worden Elene en haar moeder bruut vermoord, en wordt Anaïs nauwelijks onwillig verkracht. Dit geeft een erg onwerkelijke, onnodig nihilistische draai aan de verder zo realistische film, hoewel Anaïs' personage door die gebeurtenis wel een sterke inhoudelijke impuls krijgt. Het is echter niet aan het plastische geweld, maar juist aan Anaïs' boekdelen sprekende blik -het laatste beeld van de film- te danken dat de scène blijft hangen. Dat de debuterende Anaïs Reboux (net als Roxane Mesquida als haar zus) zo indringend speelt, is dan ook de enige echte verdienste van deze verder weinig memorabele film.