recensie: Cold Mountain

Regisseur Anthony Minghella heeft al een aardige staat van dienst. Zo regisseerde hij het ontroerende Truly, Madly, Deeply en The Talented Mr. Ripley. Hij maakte echter vooral naam met The English Patient uit 1996. Onlangs verscheen Cold Mountain, een liefdesverhaal dat zich afspeelt ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog en een van de grote verliezers bij de Oscars was. De cast bestaat onder andere uit Nicole Kidman, Jude Law, Renee Zellweger, Philip Seymour Hoffman en... Jack White. Ja, die jongen van The White Stripes. White leende zich ook voor de door T Bone Burnett (Counting Crows, Roy Orbison, Elvis Costello e.a.) geproduceerde soundtrack van de film. En zeker niet onverdienstelijk. Status verplicht, nietwaar?

Toen White zijn versie van Dolly Parton's Jolene opnam, werd het al duidelijk: deze garagerocker zou een uitstekende countryartiest zijn. Het album begint met een prachtige versie van de standard Wayfaring Stranger. Een nummer dat al door honderden artiesten werd vertolkt, waaronder niet de minste namen als Emmylou Harris, Joan Baez, Bob Dylan en Johnny Cash (op het pas uitgebrachte Unearthed). White brengt deze song uitstekend, net als andere klassiekers als Sittin' On Top Of The World en Christmas Time Will Soon Be Over. Hij schreef zelf ook een nummer, het mooie Never Far Away, dat toch meer in het heden ligt en nooit of te nimmer 150 jaar oud kan zijn.

Krauss en Sting
Ook de in Amerika zeer populaire countryster Alison Krauss zingt een aantal nummers, waarvan er een werd geschreven door niemand minder dan Sting. Een ander liedje van Krauss, The Scarlet Tide, kreeg een Oscarnominatie, maar moest het afleggen tegen Annie Lennox die won met haar aftitelingsnummer uit Return Of The King. Maar het is hoe dan ook erg mooi wat op deze soundtrack staat. Met name de Sacred Harp Singers At Liberty Church zorgen voor een tweetal erg aangename vocale momenten.

Helaas mocht de zwijmelsectie niet ontbreken op het album. Dit gedeelte bestaat uit vier instrumentale tracks met veel romantische piano en strijkers, die het ongetwijfeld goed doen met de beelden erbij. Op deze soundtrack staat dit onderdeel echter een beetje overbodig tussen alle bluegrass. Maar dat is echt het enige puntje van kritiek. Deze soundtrack geeft een mooi eigentijds beeld van de rijke Amerikaanse traditie en is wellicht beter dan de in Nederland niet zo best ontvangen film.