recensie: Thé Lau - De God van Nederland

Thé Lau levert een soloalbum af en dat is in eerste instantie verbazingwekkend te noemen. De zanger is namelijk redelijk introvert en hij kenschetste zichzelf ooit zelfs eens als zanger 'tegen wil en dank'. Als muzikale brein achter de nederpopband The Scene en producer van albums van veel andere artiesten, zoals De Dijk heeft hij desondanks veel bijgedragen aan de Nederlandse muziek. De carrière van zijn band is echter redelijk gestagneerd, en daarom komt hij nu met een soloalbum. Tegen wil en dank misschien?

Eigen teksten
Als je een album van Thé Lau hoort, ga je natuurlijk direct vergelijken met The Scene. Net als voor deze band heeft Lau ook de liedjes van God van Nederland grotendeels zelf geschreven, en het is dan ook niet verwonderlijk dat dit soloalbum op het eerste gehoor iets weg heeft van deze legendarische band. Het is echter tevens duidelijk dat Lau met dit album niet de meest vrolijke kant van zichzelf opzoekt. Veel songs zijn akoestisch uitgevoerd, en missen daardoor toch de overtuigende bezieling van de liedjes die The Scene ons aanbood.

Sentimenteel
Deze weemoedige, sentimentele sfeer die over het hele album hangt is vrij irritant. Thé Lau komt mijns inziens nu eenmaal beter tot zijn recht als hij de briljante teksten die hij schrijft, uitzingt met eenzelfde passie. Bij een kutgevoel hoort een gefrustreerde stem, geen zalvende gladgestreken zang. Als je The Scene kent, dan weet je dat zijn muziek heel diep uit zijn kloten komt, maar waarom hoor je dat op God in Nederland dan nauwelijks? Waarom eindigen die lekker dreigende basloopjes zelden in een orgastische climax? Waarom horen we de mens achter de teksten niet meer? De heerlijke teksten zijn het namelijk meer dan waard.

Sarah Bettens
Natuurlijk is het soms mooi om Lau te horen spelen met een andere setting als bij The Scene, maar als dit een heel album, vrijwel zonder afwisseling, doorgaat begint dit toch echt te vervelen. Een positieve uitzondering hierop is echter het duet met Sarah Bettens van K's Choice. Dit nummer, Onder aan de dijk, laat horen dat de twee typische stemmen van de artiesten erg goed samen klinken. De stem van Bettens is tevens een mooie afwisseling tussen de gezongen poëzie van Lau.

Te ingetogen
Er kan dus worden gesteld dat Lau met dit eerste soloalbum toch ander materiaal aflevert dan met The Scene. De ingetogenheid van het album zorgt er echter wel voor dat de mooie teksten verdwijnen in een te ingetogen begeleiding. De bezieling is niet te horen. Het wachten is toch steeds op het moment dat de muziek de passie van de teksten gaat volgen. Want Lau laat duidelijk weer zien een briljante tekstschrijver te zijn.

Links
Officiële website