recensie: Daisy Miller

Het was 1973 en de wereld lag aan zijn voeten. Peter Bogdanovich was na drie enorm succesvolle films een van de meest veelbelovende jonge regisseurs van Hollywood en kon kiezen uit talloze nieuwe projecten. Maar in plaats van zijn reeks successen door te zetten, maakte hij een film waarmee hij zijn carrière voorgoed om zeep hielp: Daisy Miller.

Bogdanovich was verliefd op actrice Cybill Shepherd (in de jaren 70, 80 en 90 vooral bekend van respectievelijk Taxi Driver, de tv-serie Moonlighting en haar eigen sitcom Cybill) en hij zag in Henry James' weinig bekende novelle het perfecte vehikel voor zijn nieuwe muze. Daisy Miller gaat over het stronteigenwijze Amerikaanse titelpersonage dat weinig benul heeft van etiquette en daarmee de stijve gegoede Europeanen in Vevey (Zwitserland) en Rome veelvuldig op de kast jaagt. Ondanks haar onaangepaste gedrag valt Frederick Winterbourne, de mannelijke hoofdpersoon, als een blok voor haar.

Meer Georgina dan Carice
Het publiek moest niets hebben van deze studie naar de zeden en tradities uit een lang vervlogen tijd. Ten eerste waren de kijkers niet gewend aan kostuumdrama's. Dit genre was tijdens de jaren 50 vrijwel uitgestorven en kwam pas aan het eind van de jaren 80 weer in opgang. Ook Cybill Shepherd was niet populair: haar romance met Bogdanovich werd in de pers breed uitgemeten en het bioscooppubliek zag haar meer als Georgina Verbaan dan als Carice van Houten: totaal ongeschikt als hoofdrolspeelster in een serieus romantisch drama. Cybill maakte de verkering gauw uit, en Bogdanovich zou de klap nooit meer te boven komen.

Tweede leven
Gelukkig kunnen we de film tegenwoordig zien zonder alle bagage uit de jaren 70. En wat blijkt? Daisy Miller is een vakkundig gemaakt drama waarbij het meer om de details en de karakterisering van de personages gaat dan om het verhaal. De soms minutenlange camerashots zijn technisch perfect uitgevoerd en vergden veel van de acteurs. De aankleding is perfect: zonder moeite waan je je tussen de bourgeoisie uit 1910. Daisy Miller is een goed voorbeeld van een film die zijn tijd ver vooruit was, en de film verdient dan ook een tweede leven.

Kort en bondig
Dat zou met deze dvd wel eens kunnen lukken. Op de presentatie van de film is weinig aan te merken: zowel beeld en geluid zijn prima in orde. Ook het extra materiaal stelt niet teleur. Hoewel er alleen een documentaire en een audiocommentaar aanwezig zijn, is dat meer dan genoeg om de film in de juiste context te kunnen plaatsen. Het commentaar van Bogdanovich valt op door zijn openhartigheid: de regisseur geeft toe dat hij Daisy Miller uit carrière-oogpunt beter niet had kunnen maken, hoewel hij wel trots is op zijn film. Hij verklaart waarom hij bepaalde technieken heeft toegepast en verzucht dat het vakmanschap in de loop der jaren uit Hollywood is verdwenen. De documentaire geeft in een half uur een kort en bondig overzicht van de productie van Daisy Miller.

Daisy Miller is niet voor liefhebbers van modern Hollywoodgeweld. De film leunt sterk op tradities en gewoonten uit het verleden, qua thematiek en manier van produceren. De film werd in de jaren 70 onder invloed van externe factoren genegeerd; nu deze er niet meer zijn, verdient de film een tweede kans.