recensie: Miss Kittin - I Com

Op de cd staat het al aangegeven: "I heard someone saying there should not be any 'Miss Kittin' section in record stores but a: 'featuring Miss Kittin' one." Miss Kittin, de Française uit Berlijn, bevriend met iedereen die ook maar iets voorstelt binnen de housescene en die zichzelf zonder blikken of blozen duizendpoot in technoland mag noemen. Zo deed ze mee op platen van onder andere Chicks On Speed, Felix da Housecat en T. Raumschmiere en nam de rol van Jane Birkin op zich toen ze samen met Sven Väth een moderne versie van Gainsbourgs Je t'aime…moi non plus maakte. Het vele samenwerken, en vooral met The Hacker, laat ze dit keer achterwege en probeert met haar eerste soloplaat I Com op eigen benen te staan.

Aan het begin van I Com deelt Caroline Hervé, zoals haar ouders haar noemen, meteen een aantal klappen uit. De eerste regels uit de opener Professional Distortion spreken boekdelen: "I have to smile, I have to show, I have to be nice all the time." Dit eerste nummer is een aanklacht, zij het met knipoog, tegen de wereld van glitter en glamour waar Miss Kittin dag in dag uit deel van uit maakt. Maar Kittin gaat nog even verder. In Requiem For A Hit klaagt ze over de hedendaagse biobak-muziekcultuur: "Show me your tits and let's make a hit." Miss Kittin beschrijft een wereld waar ze paradoxaal genoeg als Caroline Hervé niet in wil leven, maar in de gedaante van Miss Kittin geen millimeter afstand van wil doen. Alle feestjes loopt ze immers af, alle dagelijkse sociale contacten met de groten uit de dance-wereld onderhoudt ze zonder enige moeite, maar Caroline Hervé heeft soms problemen met het ophouden van de verwachting die andere mensen van Miss Kittin hebben.

Boeiende DJ-set
De tegenstelling Miss Kittin vs. Caroline Hervé komt, naast de genoemde nummers, meerdere keren terug op het album, bijvoorbeeld in Allergic, maar toch moeten we de kopzorgen van Miss Kittin niet al te serieus nemen, uitgaande van het up-tempo en snelle electroclash-nummer Meet Sue Be She (spreek uit als: Mitsubishi), het schitterende Kiss Factory en het opzwepende technonummer Soundtrack of Now. Andere hoogtepunten op het album zijn 3eme Sexe, een bewerking van een nummer van de Franse popband Indochine en het laatste nummer Neukölln 2, dat een muzikale reactie op Bowie's Neukölln 1 is. Het is een van de spannendste en boeiendste beschrijvingen van de anders oersaaie wijk in de Duitse hoofdstad.

Wat verder het album zo sterk maakt zijn de verschillende dancestijlen die ze door elkaar heen mixt. Het is net alsof DJ Miss Kittin een avondje draait en vooral dingen uit eigen werk over het dansende publiek uitstrooit. Nergens klinkt het vervelend of saai en ondanks dat de plaat barst van de retro, klinkt het verre als voor de hand liggend. Miss Kittin blijft ook zonder The Hacker recht overeind en staat steviger dan ooit.