recensie: Cake - Pressure Chief

Cake heeft een nieuw schijfje uit. Wat? Je had geen idee dat ze nog bestonden? Schaam je diep! Maar eerlijk is eerlijk, wij ook niet. Inmiddels blijkt Pressure Chief alweer het 5e album. Mooi voor de schare fans natuurlijk zo'n nieuwe Cake, maar de persen zullen er niet voor worden stilgezet. Hier op de muziekredactie liggen we er ook bepaald niet wakker van. De relevantie van deze jaren 90 achtergrondmuziek (een mix van pop, country, rock en folk) is namelijk ver te zoeken. Er zijn van die albums die je gewoon moet hebben, en die eerste vier van Cake behoren daar niet toe. Pressure Chief is hierop helaas geen uitzondering: de toegevoegde waarde ten opzichte van de vorige vier is vrijwel nihil. Hoe vaak kan een band zichzelf herhalen?

Wie Cake zegt, denkt vooral aan songs als de Gloria Gaynor-cover I Will Survive, The Distance (beide afkomstig van het album Fashion Nugget, 1996), Never There (Prolonging the Magic, 1998) en Short Skirt/Long Jacket (Comfort Eagle, 2001). Laat daarover geen misverstanden bestaan: een dergelijke hit is niet te vinden op Pressure Chief (met No Phone als hoogtepunt). Natuurlijk beheersen McCrea en co het 'kunstje' tot in de perfectie en wat dat betreft zullen ze hun fans nooit teleurstellen, maar verbazen doet Cake op dit nieuwe album geen moment. De band valt het best te omschrijven als de schoenmaker die bij zijn leest blijft. Soms zou je willen dat een mooie vrouw hem eens zou verleiden tot een avontuurtje. Maar hij zou haar hoogstwaarschijnlijk beleefd doch dringend hebben verzocht de zaak geruisloos te verlaten.

Behoorlijk chagrijnig
Laat iemand deze lui alsjeblieft eens een flinke schop onder hun kont geven! Waarom Cake anno 2004 nog steeds bestaat? Tsja, iemand enig idee? Sommigen onder u vinden het vast en zeker schitterende muziek, het moet haast wel. Wij worden er behoorlijk chagrijnig van. Dat heeft vooral te maken met de uiterst nonchalante vocalen (laag en monotoon) en de afgestompte staccato gitaarriffs van zanger/gitarist/componist John McCrea. Alles op Pressure Chief is bovendien midtempo terwijl de drums enkel en alleen ondersteunen. Dynamiek lijkt in die zin haast wel een vies woord. Pluspunt zijn de gortdroge cynische teksten ("No phone, no phone, I want to be alone today. Shaking, quaking, waking me when I must sleep... my deepest concerns will stay buried and unspoken" - tenminste, dat is wat uw recensent ervan maken kon.) En toch hebben we het allemaal al eens eerder gehoord. Van Cake zelf welteverstaan.

Tijd voor een greatest hits?
Om maar eens een blik in de toekomst te werpen: ik verwacht niet dat veel collegae Pressure Chief aan het eind van het jaar zullen opnemen in de gebruikelijke jaaroverzichten. Het lijkt alsof de band op het eindstation is aanbeland. Misschien wordt het daarom zo langzamerhand eens tijd voor een Greatest Hits-CD. Hopelijk zijn we daarna voor eens en altijd van ze af. Voor de die-hard fans: 3 november is Cake te zien in Paradiso (Amsterdam).