recensie: Japanese Cult Cinema: Zero Woman, All Night Long en A Living Hell

De laatste lichting van het illustere label Japan Shock biedt onder de noemer The Extreme Collection met een drietal lugubere titels een prima selectie van obscuur vermaak uit het verre oosten. Hoewel de dvd's technisch niet deugen, zijn de films de moeite wel waard: Zero Woman is een 30 jaar oude Miike-voorganger, All Night Long een maniakale studentenfilm en A Living Hell een low-budget gruwelhorror.

Zero Woman: Red Handcuffs (Zeroka no onna: Akai wappa)

(Yukio Noda, 1974)

Op het eerste gezicht een gedateerde misdaad-exploitatiefilm met een hoop gemartel en verkrachting, maar bij nader inzien een juweeltje van subversieve cinema. Onder het belachelijke verhaal, de knullige enscenering en beroerde acteerprestaties ligt namelijk een bij vlagen schitterend geregisseerd stukje filmkunst. Zero Woman is een prul, maar wel een prul met provocerende anti-Amerikaanse symbolen, zwaar psychedelische montage, vol zinnebeelden en bizarre details. Jawel, dit is waar Takashi Miike (die ooit Noda's regie-assistent was) de mosterd vandaan haalt. Deze film mag het predikaat 'cult cinema' dus zonder meer dragen. Aan te raden, zelfs in deze schandalige faux-breedbeeld uitgave met de beroerdste, vaak geheel wegvallende ondertitels die ik ooit meegemaakt heb.

All Night Long

(Katsuya Matsumura, 1992)

Een goedkope, door amateurs gemaakte en dus vaak onbeholpen in beeld gebrachte, maar daarom ook verfrissende en onconventionele film. Drie studenten raken na het aanschouwen van een brute moord geobsedeerd door geweld, wat na een kalm opgebouwde suspense uitmondt in een grote slachtpartij. Enige halfbakken maatschappijkritiek valt te bespeuren, maar waar All Night Long beter in slaagt is het uitbeelden van gewelddadige razernij: de jongens geven zich uiteindelijk hysterisch gillend over over aan moorddadige waanzin, die rustig en effectief in beeld gebracht wordt. Een nihilistisch en luguber, maar intrigerend werkje.

A Living Hell (Iki-Jigoku)

(Shugo Fujii, 2000)

Al even goedkoop, deze onvervalste gruwelfilm vol claustrofobische horror, en de minste van de drie. Het verhaal draait om een zieke familie vol psychoten en kannibalen en geldt als excuus voor een hoop gemartel en nare waanzin, wat uitmondt in een scène die regelrecht uit The Texas Chain Saw Massacre komt. Dat alles in een typisch Japans onwerkelijke sfeer en dreunende muziekeffecten, die ervoor zorgt dat de film niet eng, maar wel akelig is. Leuk voor de liefhebber. Helaas in zeer beroerde beeldkwaliteit, en voorzien van enige overbodige extra scènes en storyboards.