recensie: The Secret Machines - Now Here is Nowhere

Ondanks dat Now Here is Nowhere hun debuutalbum is, timmeren The Secret Machines al een aardig tijdje aan de weg. In 2000 werd de band in Dallas opgericht en naarmate ze zich muzikaal ontwikkelden, besloten ze hun heil ergens anders te zoeken en vertrokken ze naar New York. Hier ontwikkelden Josh Garza en de broers Ben en Brandon Curtis hun eigen stijl en schreven ze de liedjes die nu te horen zijn op Now Here is Nowhere. Ze worden omschreven als de brengers van de nieuwe psychedelica, de opvolgers van het roemruchte Pink Floyd. Is dit niet wat te veel eer voor deze jonge New Yorkers?

Met het begin van de cd zet The Secret Machines je meteen op het verkeerde been. Het eerste nummer begint namelijk met een lekker drumpartijtje en een pakkend gitaartje zodat je je denkt op te kunnen maken voor een uurtje pretrock. Niets is minder waar. Now Here is Nowhere ontpopt zich als een sferische gitaargestuurde plaat waar je je helemaal in kunt verliezen. De aanvankelijk prettig beginnende opener blijkt een negen minuten lang meeslepend rock-epos te zijn. De plaat doet inderdaad denken aan sommige nummers van Pink Floyd, niet zozeer muzikaal als wel de sfeer die de slechts negen nummers op weten te roepen. You are Chains is hier misschien wel het beste voorbeeld van.

Lost in Nowhere
Een groot deel van de nummers doet soms denken aan lange jams waarbij het klinkt alsof de heren muzikanten de wereld om hen heen vergeten en helemaal één worden met de muziek. In het nummer Nowhere Again zeggen ze het zelf ook: "We know we're lost in nowhere now." Vaak monden zulke goedbedoelde initiatieven uit in ondoorgrondelijke, niet-luisterbare draken van nummers maar het knappe aan Now Here is Nowhere is dat de nummers goed in het gehoor liggen. Ondanks de wat psychedelische inslag zijn de nummers goed te volgen en wekken ze je interesse op. Het blijven nummers met een poprandje, want naast Pink Floyd proef je hier en daar ook een vleugje Flaming Lips en New Order (ten tijde van Get Ready).

Niet sterk genoeg
Is er dan niets verkeerd aan deze debuut-cd? Jawel. Na een paar luisterbeurten worden de nummers wat saai. Muzikaal gezien weten de oorspronkelijke interesse en vervoering niet vast te houden en zo krijgt Now Here is Nowhere na verloop van tijd een net-niet sfeertje. De woorden 'herhalende brij' zijn te hard maar komen wel in de richting. De liedjes zijn net niet psychedelisch genoeg om je helemaal mee te voeren naar hogere sferen en net niet sterk genoeg om te blijven boeien. Het is absoluut geen slechte cd maar de woorden 'de nieuwe Pink Floyd' verdienden The Secret Machines niet. Hun live-shows schijnen echter wel erg goed te zijn, dus hou de concertagenda's in de gaten.