recensie: Jamiroquai - Dynamite

Met het grootste gemak worden de Jamiroquai-cd's uitgespuugd. Dynamite is nummer zes alweer. Tsja, who cares of het nu nummer vijf, zes of zeven is? Het recept is bekend (funkrockdisco) en dit begon de laatste twee cd's wat eentonig te smaken. Het leek wel of Jay en de zijnen minder kritisch op zichzelf waren geworden en op de automatische piloot hun nummers schreven. Dus de logische vraag bij het beluisteren van Dynamite is: is er nog wel behoefte aan deze nieuwe Jamiroquai of kan Jay zich in de toekomst beter volledig storten op het lijntjessnuiven?

Nou, de heren laten geen twijfel over het antwoord bestaan: de plaat is namelijk erg goed. Het door henzelf geproduceerde Dynamite is Jamiroquai op zijn best. Alles klinkt net even wat strakker, zonniger, funkier dan de band in de laatste jaren klonk. In tegenstelling tot de twee laatste cd's (A Funk Odyssey, Synkronized) hoor je de noodzaak van de nummers, van het maken ervan. De plaat funkt, rockt, relaxt en danst er op los. Opener en single Feels Just Like It Should zet wat dat betreft direct de toon. Funky rock met een typisch Jamiroquai-loopje in de overstuurde rockbas. Hierna volgt het relaxte titelnummer en het overzonnige Seven Days in Sunny June, een heerlijk popliedje. De disco is terug te vinden in Electric Mistress, een eersteklas neo-disconummer met fantastische basloopjes. Waar de bas in Electric Mistress de show steelt, is die rol in Starchild voor de gitaar weggelegd. Deze klinkt zo funky, het lijkt haast op de synthesizer-partijen bij een goed Stevie Wonder-nummer.

Funky rock
Zo halverwege de cd lijkt de koek helaas wel voor een deel op. Love Blind, Talullah en World That He Wants zijn niet enorm sterk. Gelukkig worden we in Black Devil Car nog even getrakteerd op een lekkere dosis up-tempo funky rock maar je hebt wel het gevoel dat dit nummer geen lange houdbaarheid heeft. Het laatste nummer, Hot Tequila Sunrise, is een schamele afsluiter. Dit nummer klinkt alsof het zo op de vorige plaat had kunnen staan. Het klinkt te gemaakt, te niet-natuurlijk. Het nummer klinkt alsof het bewust gemaakt is in plaats van dat het ontstaan is en rondzweeft, wachtend om uitgevoerd te worden. Gelukkig is dit de enige echte misser van de plaat. De rest van de nummers is redelijk (op de tweede helft van de cd) tot zeer goed (de eerste helft).

Dynamite zal geen klassieker worden, het is geen wereldschokkende, vernieuwende plaat en zal nooit de impact teweeg brengen die bijvoorbeeld Emergency on Planet Earth wel veroorzaakte. Maar Jamiroquai bewijst wel dat ze 'het' nog steeds heeft en gelukkig deelt ze 'het' met ons. Dynamite sounds just like it should!