reportage: Focus op Azië

8WEEKLY.nldoor Paul Caspers

Japanse sterren Asano Tadanobu en Terajima Susumu speelden vorig jaar vooral zwijgend tegenover elkaar in het ingetogen drama Distance. Een paar maanden later kon de Japanse bioscoopbezoeker aanschouwen hoe Terajima door een geblondeerde Asano met stalen pennen en frituurvet gemarteld werd in de grote publieksfilm Ichi the Killer.
Een Zuid-Koreaanse publieksfavoriet als Bichunmoo (voor de leek meestal aangekondigd als de Koreaanse Crouching Tiger) blijkt een doorzichtige variant op de aloude zwaardvechtfilms uit Hong Kong.

Waar de Japanse fantastische film op ongelofelijke en vaak onnavolgbare wijze zijn eigen weg gaat, lijkt Zuid-Korea op het gebied van genrecinema een reeks films voort te brengen die clichés uit Amerika, Japan of Hong Kong gebruiken als basis voor allesbehalve origineel, maar wel onderhoudend publieksvermaak. Een greep uit het programma:

Ichi the Killer / Koroshiya 1

(2001, Miike Takashi)

Miike, hier bekend van het gruweldrama Audition (1999), veroorzaakte op het afgelopen Filmfestival Rotterdam enige controverse met deze mangaverfilming. De film bevat dan ook extreem gewelddadige scènes: de regisseur draait zijn hand niet om voor grove verkrachtingen, kindermoord en afgesneden tepels en tongen. Dankzij een groot budget ziet dat er allemaal veel realistischer uit dan in de doorsnee geweldfilm uit Azië. Maar een exploitatiefilm is het allerminst: achter het geweld speelt een intens drama van sadisme, psychologisch misbruik en seksuele identiteitsproblemen. Miike heeft de film ook in een zeer vervreemdende vorm gegoten: schokkend, bruut geweld, extreem zwarte humor, drama en visuele idioterie lopen hier meer dan twee uur lang voortdurend in elkaar over. De laatste tien minuten van de film zijn bovendien volstrekt onbegrijpelijk. Het publiek kijkt ademloos toe, maar weet zich uiteindelijk geen raad met zulke filmische waanzin. Zou de Aziatische kijker hier minder moeite mee hebben? Ichi the Killer werd in elk geval Miikes best bezochte film in Japan tot nu toe.
De kleinschalige Nederlandse bioscooprelease staat voorlopig voor mei 2002 gepland; videorelease door Dutch Filmworks is op handen.

St. John's Wort / Otogiriso

(JP 2001, Ten Shimoyama)

Dat dit obscure werk van de hand van een videoclip- en reclameregisseur komt, wordt duidelijk door wanneer de film na verloop van tijd (denk aan Funny Games, bij gebrek aan beter vergelijkingsmateriaal) teruggespoeld wordt en niet helemaal blijkt te zijn wat de kijker dacht. St. John's Wort (Sint Janskruid), gebaseerd op het gelijknamige boek en daaruit gedestilleerde computerspel, is volledig op digitale camera geschoten en heeft bizarre maar vaak schitterende art direction. Het verhaal gaat over Nami, een jonge vrouw die met haar ex-vriendje Kohei, een whizzkid, het landhuis bezoekt dat ze van haar vader geërfd heeft. Kohei maakt ondertussen video-opnames, en al gauw komen ze erachter dat zij zelf ook gefilmd worden. Het huis blijkt meer geheimen te bevatten dan de lugubere schilderijen die het tweetal aantreft. Dit verwarrende, maar fascinerende verhaal ligt aan de basis van een al even boeiende, maar behoorlijk ontoegankelijke film. Met enig inlevingsvermogen zeker een bijzondere kijkervaring.

Bichunmoo

(SK 2000, Kim Young-jun)

Het Zuid-Koreaanse epos Bichunmoo is geen bijster originele film. De historische setting, het simpele maar toch moeilijk te volgen verhaal en de eindeloze reeks razendsnel gemonteerde gevechten met bovennatuurlijke trekjes rieken naar pure Hongkong-cinema in de beste traditie van Hark Tsui en Woo-Ping Yuen. Bichunmoo voegt daar (afgezien van meer drama en veel vette romantiek) weinig aan toe en haalt het niveau van bijvoorbeeld recentere klassiekers als Swordsman en Once Upon a Time in China niet. De film bevat weinig verrassingen en mist bovendien tot de verbeelding sprekende hoofdpersonen en echt uitmuntend vakwerk op martial arts-gebied. En dat terwijl de gevechtsactie verzorgd werd door Hong Kong-veteraan Ching Siu-Tung. De soundtrack is bovendien abominabel: bij dramatische scènes zwellen de dwarsfluiten aan en bij de actiescènes vliegen de electrische gitaren je om de oren. Maar voor wie zich mee laat slepen door de heldenromantiek, de dik aangezette tragedie, het exotische production design en niet te vergeten de snelle actie, valt er in de twee uur die de film duurt toch genoeg te genieten.
Bichunmoo is op import-DVD met Engelse onderteling te koop.

Say Yes

(SK 2001, Kim Sung-Hong)

Een jong stel gaat met de auto op vakantie en wordt gestalked door een psychopaat. Klinkt ook deze plot al nauwelijks origineel, de uitvoering ervan is werkelijk ongelofelijk voorspelbaar, clichématig en tamelijk mat geacteerd. Dit wordt gelukkig behoorlijk gecompenseerd door een snel tempo en een professionele productie en regie. Maar waar de doorsnee The Hitcher/Duel/Seven-kopie ophoudt, gaat Say Yes na het eerste uur nog even een stapje verder. Natuurlijk is de killer na twee keer opstaan nog niet dood, maar deze film draaft ook daarna nog zo ver door in zijn smerigheid, en blijft daarin zo serieus, dat dit toch wel een bijzondere thriller mag heten.

Whispering Corridors / Yeogo Goedam

(SK 1998, Park Ki-Hyung)

Whispering Corridors was vier jaar geleden in eigen land de op één na best bezochte film van het jaar en luidde aldaar een kleine golf van horrorproducties in. Dat belooft wat, maar het blijkt een clichématige thriller te zijn, waarvan er in Japan al sinds jaar en dag dertien in een dozijn gaan: slap verhaal in geïsoleerde omgeving, veel schrikeffecten, een goedkope soundtrack en een fataal gebrek aan subtiliteit. De film speelt op een meisjesschool, waar de geest van een gestorven leerling slachtoffers maakt onder de docenten. Het kan mede aan de beroerde beeld- en geluidskwaliteit van de filmkopie liggen, maar ondanks een vlot tempo, capabele regie en acteurs die hun best doen, wordt het verhaal voor de westerse kijker nooit griezelig, spannend of intrigerend. Hij wil naast simpele horror namelijk ook als melodrama overtuigen, en slaagt daar allerminst in. Overigens deel 1 in een trilogie, waarvan Memento Mori: Whispering Corridors II in 1999 uitkwam en deel 3 binnenkort gemaakt gaat worden.

Verder:

Uit Zuid-Korea: in de trant van Bichunmoo ook zwaardvechtfilms The Gingko Bed (1996) en vervolg The Legend of Gingko (2000 - is al op video!) en zoals Say Yes andere thrillers naar Amerikaans voorbeeld Tell Me Something (1999) A Nightmare en Bloody Beach (2000).

Uit Japan: Vampire Hunter D: Bloodlust (2000)- moderne anime van de regisseur van jaren 80-klassiekers als Lensman en Wicked City; berucht drama The Isle (2000), vreemd genoeg nog steeds zelfs niet op video uitgebracht; de prequel van de inmiddels tamelijk verwarrende Ring-reeks, Ring 0: Birthday (2000) èn officieus vervolg, The Spiral (1998); Avalon (2001), eerste speelfilm van anime-specialist Mamoru Oshii (Ghost in the Shell).

Klik hier voor een overzicht van het AFFF-verslag.