recensie: Spider Goat Canyon - Shades of joy

Net als wij altijd al benieuwd geweest naar wat er zou gebeuren als je Pink Floyd, Tool, Godspeed You Black Emperor!, Mogwai, Sonic Youth, The Melvins, Dj Shadow en Neurosis een week lang samen op zou sluiten in de studio (misschien een idee voor de In the fishtank-serie?)? Als er al iets productiefs uit zou komen - en dat betwijfelen we ten zeerste - zou het waarschijnlijk zo ongeveer klinken als Spider goat Canyon, de nieuwste sensatie from Down Under. Een poging om de muziek te omschrijven: 'dwarse psychedelische hypnometal'. Om te spreken met de woorden van een bekend frisdrankmerk: een beetje vreemd, maar wel lekker!

Eerlijk is eerlijk, wij hadden er nog nooit van gehoord. Bijna hadden we de cd aan onze neus voorbij laten gaan, achteraf gezien natuurlijk een kapitale blunder. Gelukkig is het niet zover gekomen. Spider Goat Canyon blijkt afkomstig uit Melbourne, Australie, het land van The Vines, AC/DC en Heartbreak High. Elke week is er op de site www.spidergoatcanyon.com een nieuwe MP3 beschikbaar met groovy rock/metal. Vers uit de oefenruimte. Inmiddels zijn ze aanbeland bij week 114. Natuurlijk is niet alles even interessant, maar het blijft een leuk initiatief!

Van Tool tot Floyd
Het bijna geheel instrumentale debuutalbum Shades of Joy opent werkelijk fenomenaal met Day Break, een nummer waarvan het stuwende ritme en de melodieuze bass memoreren aan Tool. Slechts het Oosterse intermezzo - we noemen Tea Party - doet hier wat geforceerd aan. De gitaarriffs van Spider goat Canyon zijn duidelijk beinvloed door bands als Tool, Neurosis en het Schotse Mogwai. Dan kun je wat ons betreft al niet meer stuk. De jazzy drums en de samples doen de rest. Zanger Steve Brick lijkt in alles het duivelse tweelingbroertje van The Melvins-frontman Buzz Osborne (King Buzzo). Een stem van uitersten; of je houd ervan of je hebt er ontiegelijk de schurft aan, een tussenweg is er niet. Het gefreak in Circular saw en Return of the Jizz doet ons denken aan de jaren zeventig-psychedelica van Pink Floyd. De urgentie spat er werkelijk vanaf! Voor dynamiek ben je bij Spider Goat Canyon aan het verkeerde adres. Toch blijft het boeien. Niet voor niets wordt al gesproken van 'a new definition in heavy music'. Één klein puntje dan: in de hardere passages had de bas af en toe iets harder gemogen!

Klaar voor het clubcircuit
Commercieel zijn bands als Spider goat Canyon natuurlijk totaal niet aantrekkelijk. Toch zouden we ze graag een keer in het Nederlandse clubcircuit aan het werk zien. Misschien als voorprogramma van het Japanse Mono? Of anders toch zeker als supportact van Tool (die schijnen immers bezig te zijn met een nieuwe cd). Welke programmeur durft het aan? Wat ons betreft één van de ontdekkingen van 2005! Aanschaffen die cd!