recensie: The Dandy Warhols - Odditorium or warlords of Mars

Hoewel iedere keer heel herkenbaar, is het toch altijd weer een verrassing waar The Dandy Warhols mee komen. Tijdens mijn eerste Lowlands kende ik de band net van de catchy hitjes Everyday should be a holiday en Not if you were the last junkie on earth. Hun optreden viel me toen echter vies tegen: uitgesponnen nummers zonder kop of staart, leek het. Al snel echter werd ik overtuigd door de sterke bijbehorende plaat, die naast de bekende hitjes vol stond met vreemde nummers, waarin herhaling een prominente rol speelde. En daarmee leek een trend gezet: op iedere plaat weet de band een enkel geniaal hitje te verbergen tussen stapels minder gemakkelijk te verstouwen, maar wel erg fijne nummers.

En om meteen maar tot de conclusie te komen: op Odditorium or warlords of Mars is dat niets anders. Hier is Smoke it het energieke en pakkende eerste singeltje. Een gemakkelijk in het gehoor liggend nummer, dat op de betere feesten niet zou misstaan. Het beste nummer van de plaat is het daarmee echter niet; die eer is voorbehouden aan het er direct op volgende Down like disco. Vooral het begin van dit vijf minuten doorstampende nummer doet erg sterk denken aan het heerlijke Minnesoter van de plaat Come down. Opvallend vrolijk is het country-uitstapje The new country. Met krap twee minuten is dit een van de kortste nummers, maar vanwege het 'lekker' mag het niet onvermeld blijven.

Trip zonder drugs
Naast deze fijne en hapklare brokken staat de plaat -vanzelfsprekend- weer vol met allerhande uitgesponnen en zichzelf herhalende nummers. De langste is afsluiter A loan tonight, dat zichzelf in twaalf minuten traag stuwend over de eindstreep sleept. Door het steeds maar herhalen en tussendoor laten piepen van bijvoorbeeld de gitaar, krijgt dit nummer - zoals we ook wel gewend zijn - een zeer hoog 'wow te gek man'-karakter: The Dandy Warhols weten een gevoel op te wekken waar je normaal gesproken drugs voor nodig hebt. De roes is misschien korter, maar de vervelende bijeffecten ook significant minder.

Diffuus
Dat wel naar zo'n afsluiter toe moet worden gegroeid blijkt uit het bijna tien minuten durende Love is the new feel awful. Dit is, na een gesproken intro, het eerste nummer op de plaat en had gehalveerd kunnen worden. Het komt te vroeg, en had een betere inleiding kunnen en moeten krijgen. Dat is ook een beetje het probleem met de gehele plaat: hoewel het onmiskenbaar Dandy Warhols is, had het hier en daar scherper gekund. Waar het probleem precies zit, is echter moeilijk te zeggen; The Dandy Warhols trekken al meer dan tien jaar lang hun eigen diffuse pad, en de ene keer pakt dat op plaat beter uit dan de andere keer. Odditorium or warlords of Mars is zeker een goede en interessante plaat, maar de beste uit hun carrière is het niet.