recensie: 35007 - Phase V

Swings like God's own dick, prijkte er in een grijs verleden op promotiemateriaal van de band Monster Magnet. Die kreet gaat ook op voor de Nederlandse band 35007, Spacerock-specialisten van het eerste uur. Op het langverwachte Phase V zijn de echo's van Liquid ruimschoots aanwezig, maar de band toont evenzeer ontwikkeling.

Het duurde een paar jaar voordat we weer wat van de band mochten vernemen, maar het wachten is de moeite waard: Phase V is een waardige opvolger van Liquid, hun onmiskenbare magnum opus uit 2002. Al vanaf het eerste nummer, met een paar speelse noten en aanzwellend drumgeroffel, weet de liefhebber dat hij of zij goed zit. Tien minuten duurt de trip, die met een geraffineerde structuur op- en afgebouwd wordt. Pas met het volgende nummer gooit de band de beuk erin: het is één van de beste nummers van het album (al staan er maar vijf op), dat met een duistere riff heerlijk doorzoemt. Ook de schrikmomenten-techniek van het vorige album (waarbij de band zich weer naar een kalmte werkt om je met plotselinge bombast wakker te schudden) keert weer terug (halverwege track vier).

Losse pols
De muziek is opnieuw geproduceerd en gemixt door Pieter Kloos, wat zorgt voor maximale impact: een meer uitgebalanceerd en overweldigend geluid zul je in Nederland niet gauw tegenkomen. Het is de reden dat de instrumentale rock van 35007 zo overtuigt: op vol volume en met een goede geluidsinstallatie is het album onweerstaanbaar. Evengoed lijkt het erop dat het materiaal aanzienlijk meer mellow is geworden. Die steelguitar (normaal voorbehouden aan countrymuziek) hebben we nog niet eerder gehoord en het overgrote deel van het album blijft in midtempo voorbijkabbelen. Er zijn meer atmosferische, overlappende (keyboard)klanken uit de losse pols, meer losse muzikale escapades dan voorheen. Ook is er veel meer ruimte voor gitaarsolo's: Tos Nieuwenhuizen soleert er lustig op los. 35007 werd al eerder de Nederlandse Pink Floyd genoemd, maar die vergelijking ging nog nooit zo goed op als bij dit album.

Tapijt
Meer dan ooit tevoren gebruikt de band een nummer slechts als fundering voor een klankentapijt: track vier is daar het beste voorbeeld van. Zulke ellenlange trips vol improvisatie hebben we sinds de hoogtijdagen van de progrock niet meer gehoord. Het is een gedurfde zet, waar de band goed mee wegkomt - afgezien ze van het feit dat ze niet weten hoe ze het album moeten eindigen. Waar Liquid een kop en een staart had, laat 35007 Phase V te abrupt ophouden, zodat je na een trip van 40 minuten met een enigszins onbevredigend gevoel achterblijft. Het mag de pret niet drukken. De mannen van 35007 hebben deze keer de moeite niet genomen om het album van een hoesontwerp te voorzien, en evenmin van een degelijke naam of tracktitels: Phase V staat geheel in het teken van meeslepende instrumentale muziek. En die swingt onmiskenbaar als Gods leuter.