recensie: Pieter Waterdrinker - Duitse bruiloft

Nederland nog geen tien jaar na de Tweede Wereldoorlog. Mensen hebben hun leven weer opgepakt en een nieuw bestaan opgebouwd. Het is een tijd van nieuwe hoop en nieuwe kansen. Maar de oorlog is nog lang niet vergeten en een huwelijk tussen een Nederlandse jongen en een Duitse vrouw veroorzaakt dan ook al snel de nodige onrust.

In de roman Duitse bruiloft maken we kennis met de familie Bagman. Een redelijk welvarende familie die, onder leiding van vader Jacob, van het vervallen hotel Nieuw Lux een renderend toeristenverblijf heeft weten te maken. Alles lijkt zich prima te ontwikkelen voor de familie - zeker als zoon Ludo aankondigt te willen gaan trouwen. Aanstaande bruid is de Duitse Liza Bender, dochter van een rijke worstenmaker. Tot dusverre is er niets aan de hand. Maar niet iedereen blijkt even blij met het aanstaande huwelijk.

Tegenstand
Liza's moeder Kati moet bijvoorbeeld helemaal niets hebben van dat walgelijke Nederlandse volkje in hun grijze, natte landje. Ze is dan ook helemaal niet blij als ze voor de bruiloft noodgedwongen met haar schoonfamilie opgezadeld zit. Maar ook de plaatselijke bevolking staat niet bepaald te juichen om deze nieuwe intocht van Duitsers in hun rustige badplaats. Als er dan ook nog compromitterende foto's en documenten opduiken over beide families wordt het steeds onrustiger in het dorp.

Relaties
Duitse bruiloft is een verhaal over relaties. Een relaas over de drijfveren van degenen die deze relaties aangaan. Waarom wil men een leven met elkaar delen? En wat wil men dan met elkaar delen? En misschien belangrijker nog: wat wil men níet met elkaar delen? Duitse Bruiloft is ook een boek over geheime agenda's. Men gaat relaties met elkaar aan en doet daarbij bepaalde aannames. Vaak zijn deze echter niet juist of onvolledig, en daardoor kan het nog wel eens misgaan. Zoals het onderhuids rommelt in het dorp, zo rommelt het ook in de relaties.

Pieter Waterdrinker heeft al die verborgen processen en gedachtegangen mooi in zijn roman verwerkt. Hij heeft de sfeer van de jaren vijftig van de vorige eeuw in een kleine badplaats uitstekend weten op te wekken. De kleinzieligheid en de afgunst, de haat en de nijd die er sluimeren in een kleine gemeenschap waarin sommigen succesvoller zijn dan anderen. Je leeft mee met de onterecht beschuldigden en windt je op over de arrogante blaaskaken; Waterdrinker weet uiteenlopende emoties bij je op te roepen.

Dimensies
Duitse bruiloft speelt zich dan misschien voornamelijk af aan het eind van de jaren vijftig, het verhaal loopt door tot in het huidige jaar en de vele jaren die nog gaan komen. En daarmee is het in meerdere opzichten een tijdloze roman geworden. Niet alleen de personen in het verhaal hebben verschillende (verborgen) kanten, ook de gebeurtenissen hebben een bepaalde gelaagdheid. Dingen zijn nu eenmaal niet altijd wat ze lijken te zijn. Meestal is er meer dan dat wat je ziet, en soms is ook dat alleen maar schijn.

Leren
Waar zijn vorige roman Een Hollandse romance uiteindelijk verzandde in het niets, heeft Waterdrinker deze keer een prima afgerond boek afgeleverd. Alle puntjes zijn op de i gezet, terwijl er toch genoeg vragen overblijven om nog even over na te mijmeren. In Een Hollandse romance ontweek hij de valkuilen van het boek dáárvoor, en ook nu lijkt hij weer wat bijgeleerd te hebben. Dat lijkt me bijna problematisch voor het volgende boek: in Duitse bruiloft doet Waterdrinker namelijk maar weinig 'fout'.