recensie: Blues Brother Castro - Fun

Eigenlijk ging het met Blues Brother Castro al gelijk vanaf het eerste moment hard, erg hard zelfs. Zo gebeurt het niet vaak dat de Nederlandse pers zo unaniem lyrisch is over een product van eigen bodem als bij Blues Brother Castro’s debuutalbum Money Maker Me (2004). De pers noemde de vier Amsterdamse indierockers zelfs het Nederlandse antwoord op de Pixies. Inmiddels stonden ze al met een Essent Award op zak in het voorprogramma van hippe bands als The Thermals en Mando Diao en waren ze te zien op festivals als Parkpop, Noorderslag en Popkomm (Berlijn). Ook werd er getoerd, en dan vooral in het buitenland (vorig jaar onder andere door Duitsland, Engeland, Amerika en Frankrijk!!). Op dit moment zijn ze net terug van een tour aan de oostkust van de Verenigde Staten, waarbij onder andere het prestigieuze South By Southwest Festival (Texas) werd aangedaan. Tussendoor leverden ze met het van hun eerste EP afkomstige nummer Flirt ook nog eens een bijdrage aan de populaire voetbalgame FIFA 06. Nauwelijks twee jaar na de release van Money Maker Me laat Blues Brother Castro nu wederom van zich horen. En hoe...

Het nieuwe album Fun werd uitgebracht door het Groningse Rara Records (het label van voormalig Silent Minority oprichter Ard Boer), dat eind vorig jaar al goede zaken deed met Propellors debuutalbum The Midnight Ghost. Fun toont dat het vele spelen zijn vruchten heeft afgeworpen. Op het eerste gehoor klinkt het album misschien iets minder fel; iets minder energiek dan voorganger Money Maker Me (al trekken ze in het gelijknamige titelnummer en This is Where it all starts getting Bigger nog eens ouderwets van leer!), maar duidelijk is wel dat BBC als band enorm is gegroeid! Of het er mee te maken heeft dat ditmaal ook bassiste Mila van der Wall en drummer Hajo de Reijger in het creatieve proces werden betrokken durf ik niet te zeggen, maar feit is dat de muziek een stuk minder 'rechttoe rechtaan' is dan voorheen.

Blues Brother Castro durft nu ook af en toe wat gas terug te nemen, zoals in de nummers Half the Fun of Planet A waar vuile Jon Spencer Blues met Tom Waits vocalen te horen zijn. Wat dat betreft zit er duidelijk meer dynamiek en variatie in BBC's tweede cd, die bovendien wat hoekiger en rauwer klinkt. Ook tekstueel is er iets veranderd. Waren de teksten op Money Maker Me nog geïnspireerd op de persoonlijke belevenissen van zanger/gitarist Leon Caren; op Fun wordt er af en toe iets meer afstand genomen. Dit is bijvoorbeeld te horen in het gelijknamige titelnummer waarin Caren middels de zin "Just because it’s fun doesn’t mean you have to do it" zijn licht laat schijnen over de huidige sensatiemaatschappij. Al met al is dit nieuwe album van Blues Brother Castro duidelijk meer in evenwicht dan hun achteraf gezien toch wat onstuimige debuut.

In mei staat er een Nederlandse tour gepland met de Amsterdamse band Alamo Race Track. Voor de exacte data en locaties; kijk op Blues Brother Castro's website: Blues Brother Castro. Mochten ze bij jou in de buurt spelen, laat die kans dan niet aan je voorbij gaan. Live zijn ze namelijk nog beter dan op plaat!