recensie: Pink - I'm Not Dead

De visie die Pink op haar vierde album I'm Not Dead uitdraagt is er één van een sterke vrouw. Meisjes moeten ambities hebben, ze moeten iets willen bereiken en niet alleen op hun uiterlijk letten. Pink wil zich als een ander soort performer profileren, anders dan de geformeerde meisjesbands en schaars geklede zangeressen die tegenwoordig de muziekzenders bevolken. Ze verafschuwt, naar eigen zeggen, de traditionele muziek- en modenormen en probeert juist nieuwe trends te zetten. Grote onzin natuurlijk, want I'm Not Dead is de vleeswording van alles wat heden ten dage gangbaar is.

In catchy single Stupid Girls zingt Pink over de scheef gegroeide vrouwelijke identiteit van de opgroeiende meisjes van nu. Toegegeven, het is het beste nummer van het album. Het swingt en zit goed in elkaar, maar de rest van de plaat lost de verwachtingen die dit eerste nummer schept niet in. Downwards from here! Alleen Who Knew wil het melancholische hart nog wel raken, maar dat ligt eerder aan de violen op de achtergrond dan aan de intensiteit van het nummer.

Meneer de President, slaap zacht
Naast de hulp die Pink krijgt van een half dozijn producers en songwriters, helpen op het nummer Dear Mr. President The Indigo Girls een handje mee. Logischerwijs is dit een aanklacht tegen Bush Jr. en zijn beleid. Een poging waar evengoed de gemakzucht van afstraalt: het gitaartje, achtergrondkoortje en de subtekst-loze protestliedinhoud krijgen die president echt niet aan het huilen. Het anti-oorlogstintje zet ze voort in, het door haar vader gezongen en destijds in Vietnam geschreven, I Have Seen The Rain. Ze draagt het tijdens een praatje vlak voor het nummer op aan de veteranen.

Jokkebrok
De houdbaarheidsdatum van de songs op dit album is kort. Ze blijven wel hangen, heus wel. Maar de vluchtigheid druipt er van af. De clichés en het eeuwige couplet, refrein, couplet, refrein, brug, refrein, refrein in een halve noot hoger hangen na twee draaibeurten al de keel uit. Zoals de bijgeleverde bio al tenenkrommend zegt: Ook al is een aantal songs "zwartgallig en ellendig" er staat een reeks "vrolijke nummers" tegenover. Want zo'n album mag natuurlijk niet te ontoegankelijk worden, want dan wordt het niet meer gekocht door de tienermeisjes die met een haarborstel voor de spiegel mee willen zingen.

Geen Get The Party Started op I’m Not Dead, want er moet een statement uitgedragen worden. Het feit dat Pink ook maar gewoon een product is van een batterij aan producers en imagebuilders, terwijl ze onafhankelijkheid predikt, maakt haar en dit album hypocriet. En stukken ongeloofwaardiger dan de zangeresjes die zónder pretenties hun kont tijdens videoclips in de rondte draaien.