recensie: Wolfmother

Haal je wijde broek maar vast uit de kast en laat die bakkebaarden groeien. Voor Wolfmother zanger/gitarist Andrew Stockdale, bassist/toetsenist Chris Ross en drummer Myles Heskett lijkt de tijd zo ongeveer stil te zijn blijven staan aan het begin van de jaren zeventig. Op dit extreem vet geproduceerde debuut klinkt het psychedelische hardrocktrio alsof Black Sabbath zojuist versterking heeft gekregen van Led Zeppelin-zanger Robert Plant. Anno 2006 een beetje een vreemde gewaarwording, maar toch, de dertien nummers grooven zo belachelijk vet dat ze er mee weg komen. Na het jaren tachtig/negentig-succes van AC/DC, INXS, Crowded House en Midnight Oil doet Australië, het land van onze eigen bondscoach Guus Hiddink, muzikaal nu eindelijk weer eens van zich spreken! Zonder twijfel de (zomer)sensatie van dit jaar!

Net als de eerste vier Zeppelin-albums heeft dit schijfje van Wolfmother geen titel meegekregen. Bovendien hebben ze op de hoes na zeven nummers een ruimte open gelaten, alsof het gaat om kant A en B van de plaat! Je zou er bijna nostalgisch van worden. Naast de onontkoombare Zeppelin, Sabbath en Deep Purple-referenties en een flinke dosis progrock (intro van Joker & The Thief) hoor je in de vocalen van zanger/gitarist Andrew Stockdale af en toe ook The White Stripes/The Raconteurs' boegbeeld Jack White terug (o.a. Where Eagles Have Been, Apple Tree en Joker & the Thief). Niet geheel toevallig is de videoclip voor de single Woman ook gemaakt door de persoon die verantwoordelijk is voor de clip van Seven Nation Army van The White Stripes. Tenslotte verraadt de muziek nog een liefde voor stonerrockbands als Kyuss. Hebben die gasten dus stiekem toch nog verder gekeken dan de jaren zeventig (al is stonerrock natuurlijk ook duidelijk geïnspireerd door de muziek van Black Sabbath!). Het artwork van de cd-hoes is van de hand van Frank Frazetta (9 februari 1928), één van 's werelds meest invloedrijke fantasy en science fiction tekenaars. Voor de productie werd Dave Sardy ingeschakeld, bekend van zijn werk voor Red Hot Chili Peppers, Marilyn Manson en Oasis.

Niet te ontlopen
Inmiddels is Wolfmother zeer terecht al opgepikt door MTV Canada en Amerika, deden ze in de USA voorprogramma's voor grote namen als The Flaming Lips en Sonic Youth en waren ze te gast in The Late Show with David Letterman. Uit de tijd dat dit programma nog op de Nederlandse televisie was te zien, meen ik mij te herinneren dat Letterman altijd verdomd interessante bands wist op te sporen. Het geeft maar aan wat voor buzz er op dit moment gecreeërd wordt rond Wolfmother. Ook Nederland doet vrolijk mee – zo deed Wolfmother donderdag 29 juni jl. een livesessie voor het 3FM-programma That's Live. Gelukkig is daarmee de kous nog niet af want in augustus zullen ze in Nederland en België namelijk het voorprogramma verzorgen voor onze jaren negentig-grungehelden Pearl Jam. Als je de band dan nog steeds niet hebt gezien, krijg je een herkansing op het Lowlands-festival. Ook op de andere grote Europese zomerfestivals zullen ze niet ontbreken. Een knappe kop die Wolfmother dit jaar weet te ontlopen!