recensie: The Spinto Band - Nice and Nicely Done

In Nederland min of meer ontdekt door Volkskrant journalist Gijsbert Kamer, die ze eerder dit jaar zag optreden op het befaamde South By SouthWest (SXSW) festival in Austin, Texas, en ze tipte in het dagboek dat hij bijhield voor www.3voor12.nl. The Spinto Band komt uit Wilmington, Delaware, en bestaat uit zes coole nerds, in de leeftijd variërend van 19- 22 jaar. De groep is vernoemd naar de opa van gitarist Nick Krill, wat misschien niet zo heel erg Rock ’n Roll is. Ze maken energieke, melodieuze indiepop waar de zon spontaan van gaat schijnen. Het moet raar lopen willen ze dit jaar niet uitgroeien tot één van de grote (zomer)sensaties. Typisch weer zo’n plaat die je niet mag missen!

Nice and Nicely Done verscheen verleden jaar al in thuisland Amerika en blijkt inmiddels alweer hun zevende album, tenminste, als je de in eigen beheer uitgebrachte en onder vrienden verspreide eerste zes meetelt. Voor de meesten van ons is dit gewoon de eerste kennismaking. Het verhaal over hoe de band tot stand is gekomen illustreert nog maar eens hoe creativiteit letterlijk van de ene generatie aan de andere wordt doorgegeven. Toen Nick Krill op een gegeven moment zat te neuzen in de spullen van zijn overleden grootvader, gitarist Roy Spinto, stuitte hij op teksten die zijn opa had geschreven op de binnenkant van luciferdoosjes. Verhalen die Nick inspireerden tot het schrijven van songteksten die hij zou gebruiken voor The Spinto Band. Helaas voor u en mij staan die dan net weer niet in de cd-hoes vermeld. Toch jammer. Aanvankelijk ging de bewondering voor opa Spinto zelfs zo ver dat The Spinto Band tijdens optredens een aantal van zijn composities speelde.

De soundtrack voor deze zomer
Op het amper 39 minuten durende Nice and Nicely Done, geproduceerd door gitarist Jon Eaten’s oom Robin, vind je tien songs, waarvan het merendeel is geschreven door Nick Krill (Brown Boxes, Direct To Helmet en So Kind, Stacy zijn van de hand van Thomas Hughes). Liedjes waar je de zomer van in de kop krijgt en die je al na één draaibeurt moeiteloos meeneuriet. Al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat de eerste helft van de cd wel beter te pruimen is dan de tweede. Zo tegen het einde lijkt de schwung er wat uit. De nummers die eruit springen staan dan ook aan het begin van de plaat: opener Did I Tell You, Oh Mandy en Trust vs. Mistrust. Op die momenten doet de muziek van The Spinto Band vooral denken aan grote namen als Talking Heads, The Kinks, Pavement, The Beach Boys, The Flaming Lips en interessante jonkies als The Arcade Fire en Clap Your Hands Say Yeah. Met die laatste twee hebben ze ook de zeurderige, onderkoelde zang, de onderhuidse spanning en de drive gemeen.

2 juli was The Spinto Band te zien op het Metropolis Festival in Rotterdam. Vanaf dat moment was er echt geen ontkomen meer aan, The spinto Band zal DE hit van deze zomer worden!