recensie: Alamo Race Track - Black Cat John Brown

Het is en blijft opvallend hoe ons nationale 'independent' label Excelsior Recordings een scherpe neus heeft voor interessante gitaarbandjes. Alamo Race Track is dan wel geen nieuwe band, maar toch ook zeker geen gevestigde naam hier ten lande. Deze Amsterdamse band heeft tot op heden één wapenfeit op haar naam staan, het debuutalbum Birds at Home uit 2003. Plus natuurlijk het veelbekeken YouTube-kleedkamerfilmpje van de single Black Cat John Brown.

Het zojuist verschenen tweede album Black Cat John Brown zou wel eens een bescheiden doorbraak kunnen betekenen, want dit is zo’n plaat waar een aanstekelijk en dartel enthousiasme vanaf straalt. Als viermansbandje met een traditionele rolbezetting (zang, gitaar, bas, drums), laat Alamo Race Track opvallend veel muzikale diversiteit horen in de twaalf stukken die de plaat rijk is. Spring-in't-veld liedjes worden afgewisseld met lome, trage liedjes. Een immer stuwende bas en scherpe, hoekige gitaarriffs dragen het geluid van de band tot ver over onze landsgrenzen; in Frankrijk is Alamo Race Track vorig jaar opgepikt door het muziekblad Les Inrockuptibles en de band is naar verluidt al aan het oogsten.

Koersbepaling
Black Cat John Brown is een sterke plaat van eigen bodem. Toch lijkt Alamo Race Track als band moeite te hebben met het bepalen van een koers, want de plaat kent duidelijk twee categorieën songs: makkelijk in het gehoor liggende liedjes en moeilijkere creaties. In de eerste categorie vallen de single Black Cat John Brown (met hitpotentie), Kiss Me Bar en bijvoorbeeld Lee J. Cobb is Screaming a Lot. Ook de strakke new wave-achtige songs als The Killing en The Northern Territory pinnen zich gemakkelijk aan je gehoor vast. De 'moeilijke' songs Stanley vs Hannah of Breaker-Breaker 1-2 komen niet op dreef en blijven hangen in monotonie. Helaas vallen deze songs uit de toon op een plaat vol spelplezier.

Toekomstmuziek
De toekomst van Alamo Race Track voorspellen is koffiedik kijken. De band heeft ontegenzeggelijk potentie. Maar er zijn vele open vragen. Wordt het wél of geen 'commercieel' verantwoord artwork (het artwork is helaas armoedig), wél of geen poppy liedjes, wél of geen doorbraak? De keus is aan de band zelf. Het enige wat de muziekliefhebber kan doen, is trots zijn op zo'n fijn binnenlands product en de band steunen in al haar keuzes.