recensie: Rob Crow - Living Well

Met reeds verdiende sporen grijpt Pinback-voorman Rob Crow terug op zijn oude gewoonte: het maken van een soloplaat. Living Well kwam lekker ongedwongen, thuis en in de studio bij vriend en mede Pinback-voorman Zach Smith, tot stand. Zó ongedwongen, dat Crow zichzelf nauwelijks probeert te vernieuwen. Is dat jammer?

In eerste instantie wel. Waar het vroeger om hardere, verfrissende, maar ook vaak wisselvallige soloplaten ging, werken de vele complimenten voor zijn consistentere nummers met de tweemansformatie Pinback, of zijn vroegere werk met Heavy Vegetable en Thingy wellicht te veel door bij Living Well. Althans, Crow lijkt moeilijk van die beproefde stijl los te kunnen komen. Daar heeft hij waarschijnlijk ook helemaal geen zin in ook. Op de hoes draagt hij niet voor niets een T-shirt, waarop staat: 'Do what thou wilt'.

Veilige haven
Crow is in zijn dagelijkse en muzikale leven wat tot rust gekomen en zijn living well is nu bij vrouw en kind, die ook allebei een rol op de hoesfoto hebben. Zijn zoontje is daarnaast ook nog te horen tussen de nummers Liefeld en Leveling. Maar vanuit die veilige haven maakt Crow, vergeleken met zijn vorige soloplaat My Room Is a Mess of de split met elektro-dj Lesser, completere en betere songs. Ofwel, de verscheidenheid aan lange en korte nummers en instrumentale probeersels van weleer, heeft plaatsgemaakt voor een consistent geheel van dertien mooi afgeronde nummers. Songs die niet zouden misstaan op een Pinback-album. Want ook dit keer werkt Crow, naast wat sample- en keyboardwerk, veelal met de beproefde combinatie van drum en bas, zoals hij dat ook bij Pinback deed.

Bekend terrein
Rob Crow is dit keer wars van verwachtingen of door anderen opgelegde verplichtingen. Hij doet op Living Well waar hij zin in heeft en waar hij goed in is: mooie, dromerige popsongs maken. Wat dat betreft kun je hem niet kwalijk nemen geen nieuwe muzikale wegen ingeslagen te hebben. Je blijft bij het luisteren op bekend terrein, maar krijgt toch weer een aantal wonderschone nummers voorgeschoteld. Bijvoorbeeld een van de - relatief gezien - hardste nummers op de plaat: Bam Bam. Maar ook als er gas wordt terug genomen, zoals bij Taste of bij Chucked, blijft het goed. Toegegeven, dan klinkt Living Well zelfs groots en wil je niets anders meer. Ook al is het verrassende wat Crow vroeger in zijn donder had, er wel een beetje uit, wat je er voor in de plaats hebt gekregen is niet vervelend. Je vraagt je alleen af wat de functie van Zach Smith bij Pinback is.