recensie: Ter Haar - Ter Haar

Een jong Berlijns drietal verschijnt met het titelloze 10"-debuut onder de naam Ter Haar bij het sympathieke Sinnbus-label. Reden temeer om de oren eens op scherp te zetten, want dit label grossiert in bands die het luisteren van muziek tot een spannende bezigheid maken: Seidenmatt bijvoorbeeld, maar ook Kinn en Kate Mosh.

Ter Haar laat vier hoekige postrockende nummers horen, die enigszins vergelijkbaar zijn met de muziek van soortgenoten. De band maakt echter veel enerverende muzikale afslagen - zeker voor een drietal. Hier en daar komen er wat samples aan te pas, bijvoorbeeld in Lieboleure, maar over het algemeen zijn het de fraaie gitaarlijnen die bij Ter Haar de aandacht trekken. Bijvoorbeeld in Saying Less Yea But Therefor More Ok, waar een gitaar Shellac-achtige riffs ten gehore brengt, terwijl de andere gitaar er rustige melodieën overheen speelt. Samen met de drums spelen ze naar heftige tempowisselingen toe, waarna alles lijkt te verstommen in een warrige boel, maar toch weer heel rustig uit komt. Het is exemplarisch voor de rest van de vier instrumentale songs. Ze zijn heftig en intens, maar blijven boven alles heel subtiel. Een schitterend debuut en vol dynamiek, overtuiging en knap gitaarspel. En dat op een fijne vinylplaat: het blijven liefhebbers.