recensie: Max Rouen - The Magnetic Wave of Sound

Een van de belangrijkste stromingen in de schilderkunst van onze zuiderburen is het Belgisch surrealisme. Beroemde kunstenaars als René Magritte, de schilder die in raadsels schilderde, en Paul Delvaux, die de sfeer van dromen probeerde vast te leggen, worden onder deze categorie geschaard. De hedendaagse Belgische musicus Max Rouen omschrijft zijn muziek ook als Belgisch surrealisme. Mag hij zich met recht beroepen op dit toch prestigieuze label of hebben we hier te maken met een staaltje van onbeschaamde zelfoverschatting?

Bij het componeren van The Magnetic Wave of Sound heeft Max Rouen zich nauwelijks bediend van computers. De tien nummers bestaan uit een collage van bij elkaar gezochte samples en vervormde vocalen, ondersteund door rustige broken beats. Het klankmozaïek doet een beetje denken aan het werk van 'meestersampelaar' DJ Shadow. Rouen legt echter meer de nadruk op de vocalen dan zijn Amerikaanse genregenoot. Waar DJ Shadow voornamelijk met samples uit oude platen of films werkt, hoor je bij Rouen meer inbreng van studiovocalisten.

Triphop
Leon's Genesis is qua opzet een erg representatief nummer voor The Magnetic Wave of Sound. Een gitaarsampletje dat erg doet denken aan Private Investigations van Dire Straits, wordt ondersteund door een pakkende drumpartij en een donkere, haast fluisterende stem die klinkt als het Franse equivalent van Barry White. Dit resulteert in een van de aardigste nummers van de cd. Ook zijn er aardig wat triphopinvloeden te bekennen, zoals in A Pox on You, dat met een monotone baslijn, een originele triphopbeat en een dromerige vrouwenstem voor een onheilspellend duistere sfeer zorgt, zoals we die kennen van Massive Attack. Helaas zijn deze twee nummers, samen met opener Tape Fear, zo ongeveer de enige hoogtepunten van de cd. De overige liedjes zijn niet origineel of muzikaal genoeg om te beklijven. Veel nummers klinken leeg en inspiratieloos, zoals Juke Joint Venture: een neuzelig, saai nummer zonder melodie, tempo of pakkende hook.

Inspiratieloos
Surrealistisch? Raadselachtig? Dromerig? Eerlijk gezegd valt dat nogal tegen. Inspiratieloos gesample? Dat eerder. Als een vervreemdend, sfeeropwekkend experiment is The Magnetic Wave of Sound hier en daar in zekere mate geslaagd en sommige fans van het knip-en-plak werk zullen aan deze plaat wel een enkele leuke luisterbeurt overhouden. Maar als luisterplaat zal de cd vermoedelijk niet velen kunnen bekoren. The Magnetic Wave of Sound zal waarschijnlijk snel onder in de kast komen te liggen. Als je van dit soort muziek houdt, kun je beter Endtroducing, Mezzanine of iets van RJD2 van de plank trekken. Dat is even goed gesampled, veel origineler en er zit veel meer muziek in.