Parade 2007

Lees nu recensies van:
Solo met Gasten - De Stratenmaker op Zee |
Vrienden van de Dansmuziek - WéérALARM |
Eric de Vroedt en Joeri Vos - De Sjoerd Vollebregt Show |
Suver Nuver - Donald Duck & de Gelukszoekers |
Tina de Bruin en Eva van der Gucht - Windmolenwonderland 2 |
Annechien Koerselman i.s.m. Theater aan het Spui - Paljas |
De Paardenkathedraal - Kassa! |
Alix Adams en Finn Poncin - Mikado: Magische Manga Momenten door Eva en Wiebe Vorsselmans | Hendrick-Jan de Stuntman - Safety First |
Theater Proletariaat i.s.m. tg Casco - Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld |
Carver Special Edition - Tucht |
Spinvis - Noga |

De geestelijk vader van 's lands leukste zomerterras is er dit jaar niet meer bij: na zestien jaar Parade heeft Terts Brinkhoff de fakkel overgedragen aan Nicole van Vessum. Maar ook zonder de boomlange Brinkhoff trekt het jaarlijkse bontgekleurde theatercircus weer twee maanden langs de vier grote steden in de Randstad, waar het volk zich kan laven aan kunst, literatuur, de Stille Disco, de (eigenlijk gruwelijk dure) hapjes, de niet aan te slepen flessen wijn en waarschijnlijk de nodige traditionele regenbuien. Een onverminderde succesformule.

Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld Foto: Erik Meijers

Toch wil van Vessum het langzaam over een andere - serieuzere - boeg gooien. De hippe roséliefhebbers (met name in Amsterdam te vinden) moeten niet alleen de terrasbanken bij de tapasbarretjes bezet houden, maar wat vaker de tenten in. Het imago van een vrijplaats waar je collectief kunt flaneren en en passant een voorstellinkje bezoeken, moet worden omgebogen naar dat van een culturele broeiplaats waar je cultuur óók met een hoofdletter C mag schrijven. Vrolijk, maar met inhoud, liet van Vessum in De Volkskrant weten. Verjonging en meer diepgang.

Waar kijken wij naar uit? Kassa! van de Paardenkathedraal en Koud Meisje van Orkater, waarvan de première inmiddels heeft plaatsgevonden op het Festival Over het IJ (van 5 tot 15 juli in Amsterdam).
Andere tips: Spinvis, Laura van Dolron en Carver Special Edition. Traditionele Parade-klanten zoals Van Houts en de Ket, de Ashton Brothers en natuurlijk de Levende Jukebox.

Eerder gezien door 8WEEKLY: Het Spreekuur van De Varkensfabriek, Diespace van PIPS:lab,?Design God van Space, View-o-rama van Stichting Diepte, Lieve Buren van De Glazen Kin, Flater van De Vogelfabriek en Sirene van De Bus.

De Parade zal zijn tenten opslaan in:
Rotterdam (Museumpark/NAi) van 22 juni t/m 1 juli,
Den Haag (Westbroekpark) van 6 t/m 15 juli,
Utrecht (Moreelsepark) van 20 t/m 29 juli en
Amsterdam (Martin Luther Kingpark) van 3 t/m 19 augustus.

Kijk voor meer informatie op : www.deparade.nl

De Stratenmaker op Zee - Solo met Gasten
Gezien: 24 juli 2007, Moreelsepark,Utrecht

Foto: Karel van Zeeland

Bijna de helft van de toeschouwers op deze dinsdagavond was zo jong dat ze nog niet geboren waren toen De Stratemakeropzeeshow voor het eerst werd uitgezonden. Toch kregen de muzikanten de zaal zo enthousiast dat iedereen de laatste twee liedjes hardop meezong. En toen bleek dus ook meteen dat iedereen, jong of oud, de teksten toch kende. Het laat goed zien hoe houdbaar sterke liedjes zijn.
Ja, het veelvuldige gebruik van vieze woorden heeft een liberaal-opvoedkundige ondertoon uit de jaren zeventig ('kijk ons een progressief zijn, je mag best 'pies' zeggen'), maar het gegniffel van het publiek toont aan dat vijfentwintig jaar na dato deze vrijheid nog steeds niet helemaal in de praktijk is doorgedrongen. En dus werken de teksten nog steeds.

De uitvoering van de nummers is ook erg sterk. De arrangementen zijn modern en pittig. De muzikanten hebben duidelijk erg veel lol in wat ze doen en dat klinkt door in hun speelstijl. De vocalisten brengen alledrie hun eigen kwaliteiten mee, waardoor het concert tegelijkertijd heel afwisselend is en erg in balans.
Michiel Flamman ziet er in zijn glittercolbert uit alsof hij zo is weggelopen uit de oorspronkelijke show. Zijn stem is zuiver en vol en hij articuleert en beklemtoont de woorden zo, dat de teksten voor alle leeftijden goed te volgen zijn. Maurits Westerik brengt een moderne kijk op de liedjes in. Hij benadert ze met veel humor, speelt met de woorden en de klanken zoals popmuzikanten dat tegenwoordig doen. Hij plaatst de muziek zo in een historisch kader. En met haar jonge manier van zingen en bewegen zorgt Roos Rebergen er tenslotte voor dat we niet vergeten dat de liedjes over kinderen gaan.
Hoewel ik nog steeds niet zeker weet of ik het mooi vind wat ze doet, is wel duidelijk dat ze goed is. Heel goed. Ze weet precies wat een lied nodig heeft aan intonatie, heeft een originele kijk op de tekst en legt daarbij een muzikaliteit aan de dag waar je u tegen zegt.
Maar eigenlijk is dat allemaal bijzaak. De Stratenmaker op Zee (toen nog zonder 'n', maar nu mèt) is gewoon feest. (Lidewij van Bakel)
terug naar boven

WéérALARM - Vrienden van de Dansmuziek
Gezien: 21 juli 2007, Moreelsepark,Utrecht

Foto: Bregje van den Berg

Op de avond van hun oprichting, in 2005, lieten de Vrienden van de Dansmuziek al zien dat ze verschillende disciplines van de podiumkunsten onder de knie hadden. Met WéérALARM tonen deze makers nu opnieuw dat ze meer kunnen dan alleen goed spelen. Ze dansen, ze zingen, mimen en maken daarbij ook nog eens enorm mooie beelden.
Niet ieder van hen is op elk punt even sterk. Zo hebben ze bijvoorbeeld niet allemaal een echt goede zangstem. Maar dat is helemaal niet erg. De spelers zijn goed op elkaar ingespeeld en ieder krijgt de ruimte om te laten zien wat hij kan, om zo tegelijkertijd de rest mee te trekken. In een andere scène springt er dan weer iemand anders uit. Bovendien is het enthousiasme van de acteurs zo groot, dat het publiek ze met alle liefde de paar valse noten of verkeerde danspassen vergeeft.
De voorstelling bestaat uit een aantal losse scènes met als verbindend thema de klimaatverandering. Hoewel dat inmiddels wellicht wat afgezaagd en droog klinkt, is WéérALARM dat absoluut niet. De makers zorgen juist voor veel afwisseling in de manier waarop ze in verschillende scènes het onderwerp benaderen.
Zo zien we een ijsberenechtpaar zonnebaden op een ijsschots, horen we een lied over de hysterie in de weersvoorspellingen en wordt er gediscussieerd over de beste manier om mensen bij het klimaatvraagstuk te betrekken.
Daarbij komt dan ook nog dat de acteurs de scénes met veel humor inzetten. Zelfs de te voordehandliggende grappen worden gewoon gemaakt. Met een vette knipoog om ze nog eens extra aan te zetten. Ja, de Vrienden kunnen er wat van, van theatermaken. Deze voorstelling is het ultieme compromis tussen de idealen van de huidige en die van de voormalige artistiek Paradeleider: kundig, intelligent vermaak. (Lidewij van Bakel)
terug naar boven

De Sjoerd Vollebregt Show - Eric de Vroedt en Joeri Vos
Gezien: 21 juli 2007, Moreelsepark,Utrecht

Foto: Erik Meijers

In het echte leven is Sjoerd Vollebregt topman bij Stork. Je weet wel, van de JSF. Dat zijn die straaljagers. In de Sjoerd Vollebregt Show is hij Chief Executive Officer (directeur heet dat, in gewoon Nederlands) van Klink Klaar Solutions. En niemand weet waar die eigenlijk van zijn. Joeri Vos schreef deze tekst die de absurditeit van het corporate management aan de kaak stelt. Sjoerd is een blaaskaak die zich enkel uit in tsjakkataal en geen idee heeft wat zijn werknemers nou eigenlijk precies doen.
De avond voordat 8WEEKLY deze voorstelling bezocht, werd hij voor de tweede keer gespeeld. En dat was te zien. Behalve de actrice die de rol van de Indiase stagiaire speelde, voelde geen van de acteurs zich nog echt zeker in de absurdistische speelstijl. De kleding uit de jaren tachtig en het uitgeleefde kantoormeubilair passen goed bij het onderwerp. Maar in combinatie met de ongemakkelijkheid van de spelers doet de voorstelling daardoor nogal amateuristisch aan. En dat is zonde. Want eigenlijk maken Vos en De Vroedt met deze satire een wezenlijk punt over een actueel onderwerp, maar dat komt nu nog niet zo goed uit de verf. (Lidewij van Bakel)
terug naar boven

Donald Duck & de Gelukszoekers - Suver Nuver
Gezien: 14 juli 2007, Westbroekpark, Den Haag

Foto: Moon Saris

Met slapstickgeluiden, een stemvervormer en oranje Crocs is hij tot mens geworden: Donald Duck. Een vrachtwagen vol verhuisdozen moet hij uitladen volgens een ingewikkeld systeem waarvan gelukkig een tekening beschikbaar is. Onhandig als hij is, struikelt hij telkens op dezelfde plek. 'Ooink!' horen we.
So far, so good. Dit belooft wat.
Er verschijnen drie bruiden en daar wil Donald wel iets mee. Hij doet zijn best en de bruiden ook. Maar de voorstelling ontaardt in rommelig, flauw gedoe. Het Suver Nuver-charisma is nergens te bespeuren. Daar kunnen de kekke kostuums en het gebruik van miniscootertjes niks aan veranderen.
Desondanks gaat het publiek helemaal mee als de 'Gelukszoekersshow' begint. Fanatiek worden de deelnemers aangemoedigd. Het lijkt wel alsof dit is waar de mensen voor gekomen zijn: kritiekloos vermaak. En ja, waarom zou je dan je energie verspillen aan het maken van een steekhoudende voorstelling?
(Annemarike Ruitenbeek)
terug naar boven

Windmolenwonderland 2 - Tina de Bruin en Eva van der Gucht
Gezien: 14 juli 2007, Westbroekpark, Den Haag

Foto: Birger van Severen

De rood-wit-blauwe was hangt voor de Nederlandse vlag. Aangekondigd door koningin Beatrix herself komen ze op: twee 'tevredesactivistes.'
Goedbedoelende braveriken die in het kader van hun missie door Nederland zijn getrokken om de tevredenheid te peilen alsmede te bevorderen. Ze zijn er niet vrolijk van geworden. Aan de hand van hun reisverslag komen we terecht in achtereenvolgens Steenwijk, Rotterdam en Eindhoven.Meesterlijk switchen Tina de Bruin en Eva van der Gucht van Drents breezersletje naar Rotterdamse huisvrouw. Hilarische scènes worden afgewisseld met liedjes met rake teksten.
De dames zingen prachtig en krijgen het publiek waar ze het (niet) hebben willen: vrolijk meeklappend met een heel foute 'centrumrechtse'- carnavalskraker.
De tevredesactivistes hebben het best goed gezien, het gaat niet helemaal goed in Nederland. Gelukkig weten zij hoe het wèl moet. Muzikaal verpakt verkondigen ze hun boodschap. Opdat we er allemaal beter van worden.
Windmolenwonderland 2 is een swingende voorstelling gemaakt door twee razendknappe, goed op elkaar ingespeelde actrices die bovendien ijzersterk kunnen zingen. (Annemarike Ruitenbeek)
terug naar boven

Paljas - Annechien Koerselman i.s.m. Theater aan het Spui
Gezien: 14 juli 2007, Westbroekpark, Den Haag

Foto: Rikie Gorissen

In een echte oude Fiat 500 komt ze het podium oprijden, de ruziënde Italiaanse familie. Oudere man in zwierig kostuum, dame met zonnebril en sjaaltje om het hoofd en jongeman met bretels. Op verrassende wijze voegt een vierde speler zich bij dit drietal.
Een zinderend drama ontvouwt zich. Boven op het Fiatje zingt de felle Elena (Jacqueline Boot) in haar rode jurk. De drie mannen doen een lullig dansje. Het hele verhaal samengevat in één beeld.
Paljas, de echtgenoot (Bart Klever), Tonio de minnaar ( Abel Nienhuis) en Giovi de derde liefhebber (Steyn Leeuwe) zijn overgeleverd aan hun gevoelens voor deze vrouw.
Vurige liefdestaferelen worden afgewisseld met bloederige en verrassende vechtscènes. Dan weer wordt er prachtig Italiaanse opera gezongen. En midden in dit hartverwarmende drama stappen de acteurs regelmatig uit hun rol. Om elkaar aanwijzingen te geven, om even in de tekst te kijken wat er ook al weer gezegd moest worden of omdat ze de passie echt te hoog vinden oplopen. Want waar ligt de grens tussen echt en spel?
Paljas is losjes gebaseerd op de opera I Pagliacci van Ruggiero Leoncavallo. Regisseur Annechien Koerselman maakte er een lekker gespeeld over-de-top drama van. Gehuild wordt er, geschreeuwd, gevochten en gevloekt en dat allemaal om de liefde. Ze hebben er zin in deze spelers. (Annemarike Ruitenbeek)
terug naar boven

Kassa! - De Paardenkathedraal
Gezien: 14 juli 2007, Westbroekpark, Den Haag

Foto: Erik Meijers

Kassajuffrouw worden. De droom van ieder meisje. Ook van Bettina (Eva van de Wijdeven), de ijverige caissiére uit Kassa! Leergierig ondergaat ze de strenge drills van haar chef ( Henk Elich). Evenals de niet al te snuggere winkelmedewerker Tonny (David Cantens). Braaf proberen ze beiden aan de belachelijke voorschriften van de chef te voldoen. Soms ontaardt dit in een plezierig lied met dito dansje.
Petticoats, suikerzoet licht en Amerikaanse reclameposters sieren dit minisupermarktje dat voornamelijk bestaat uit een kassa met lopende band en een mooie ouderwetse weegschaal. Bij het onderdeel 'omgaan met moeilijke klanten' leven de acteurs zich uit door de mafste types te spelen met als komische uitsmijter David Cantens' 'Bobby'.
Kortom een hoogst aangename voorstelling zonder pretenties. In al zijn idioterie overtuigend gespeeld door de acteurs en gelardeerd met goede muziek en veel humor. (Annemarike Ruitenbeek)
terug naar boven

Mikado: Magische Manga Momenten door Eva en Wiebe Vorsselmans - Alix Adams en Finn Poncin
Gezien: 7 juli, Westbroekpark Den Haag

Foto: De Tijd is Rijp

Als we de tent binnenkomen is Wiebe, gekleed in een geisha - achtig kostuum, al bezig de 'groep' toe te spreken. 'Wij gaan zo even die hoofden lekker leegmaken. Begin maar vast voor jezelf.'
Wiebe verdwijnt weer en we kijken naar een projectie van het op het podium aanwezige aquarium waarin een amechtige goudvis naar adem hapt. Aan weerszijden hiervan staan schermen waarop hallucinerende lichtcirkels die later in de voorstelling hun werk zullen doen.
We schijnen te zijn beland bij een sessie van...tja van wat eigenlijk? Een groepsgebeuren in elk geval. Die groep zijn wij, het publiek.
Eerst een opwarmronde. We gaan allemaal staan en zakken een beetje door de knieën, we doen 'Huh!huh!'. 'Leg je hand op de buik van je buurman of -vrouw!' Het publiek doet enthousiast mee. Een kinderhand is gauw gevuld.
Dan worden we aangesproken als zijnde 'waterdragers'. De reden daarvan wordt uitgelegd aan de hand van projecties op de achterwand. Wiebe en Eva, we kennen ze nog uit Hertenkamp, zijn namelijk helemaal into een Japanse goeroe. Deze Japanner heeft schitterende theorieën over het communiceren met het water waar wij tenslotte ook voor 70 procent uit bestaan. Eva en Wiebe mogen na een bezoek aan deze goeroe Nederland 'doen'.
Blij zijn ze en dat stralen ze ook uit alle macht uit, maar ondertussen opereren ze behoorlijk langs elkaar heen.
En ja hoor, lang hoeven we niet te wachten op trouble in paradise. Na een bloederige Mangascene blijkt dat het waterritueel is verziekt doordat Wiebe misstappen heeft begaan tijdens onder andere Erotisch Breien op Texel. 'Heb jij met je lingam in de yoni van dat meisje gezeten!' verhoort Eva hem genadeloos. Ontsmetten zal ze hem, tot op de blote billen!
Gelukkig komt alles na dit reinigingsritueel weer helemaal goed en we doen nog een fijne 'warming-out' op de klanken van degene die Duitsland 'doet':'Was wir allein nicht schaffen, das schaffen wir zusammen'.
Mikado: Magische Manga Momenten is een echte Paradevoorstelling; niet te ingewikkeld, met vaart en humor en publieksparticipatie. Een voorstelling gemaakt om te scoren. (Annemarike Ruitenbeek)
terug naar boven

Safety First - Hendrick-Jan de Stuntman
Gezien: 7 juli, Westbroekpark Den Haag

Foto: Erik Meijers

Gelukkig, ze zijn er weer. Na een mislukte stunt, meerdere botbreuken en acht maanden revalidatie zijn de heren van Hendrick-Jan de Stuntman terug in het festivalcircuit. Safety First is een voorstelling als vanouds, met gevaarlijke 'veiligheidsmaatregelen', geestige filmpjes en de welbekende lichtkrant vol onzinnige teksten.
Vooral de introductievideo 'theaterkijken' voor het publiek is hilarisch. Met eenvoudige middelen, de meest stompzinnige waarschuwingen ('ga niet op de voorste rijen zitten bij dansvoorstellingen, dat verhoogt de kans op zweetdruppels van de artiesten en daarmee gepaarde schimmelinfecties') en perfect getimede slapstick is het een ijzersterke opening. Helemaal als ze direct daarna een bouwwerk vol rotjes de zaal induwen, met een melig showbizz-muziekje op de achtergrond.
Daarna zakt de voorstelling een klein beetje in. De filmpjes zijn vermakelijk en de acties van beide heren op het podium zorgen weliswaar voor een brede glimach op het gezicht, maar de vaart is er wat uit. Niettemin is de droge humor voldoende om drie kwartier puik Parade-theater op te leveren, al was het maar vanwege de sympathie die de festival-oudgedienden opwekken. In de laatste scène 'begint' de voorstelling pas echt. Tot dan toe ging Safety First vooral om de security-checks van twee techneuten. Nu gaat het een wat serieuzere kant op: we zien ingewikkelde bouwwerken van witte plastic buizen en er vliegen wat vlinders in de lucht. Het belooft een spectaculaire finish te worden, maar dat pakt anders uit. Safety First heeft daarmee een anticlimax van jewelste. Of dat de bedoeling was, dat is niet helemaal duidelijk. Het zou wel prima passen in het 'klunzige' format van Hendrick-Jan de Stuntman. (Ruth van Beek)
terug naar boven

Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld - Theater Proletariaat i.s.m. tg Casco
Gezien: 7 juli, Westbroekpark Den Haag

Foto: Erik Meijers

Achter op het toneel een bandje met twee drummers. De vloer is een bouwtekening van de benedenverdieping. Erop staan onder andere de woorden 'kast', 'deur' en 'buren'. Mario zit in de leunstoel in de 'woonkamer' te roken. Vera scharrelt hoogzwanger rond.
De loodgieter in oranje overall komt op en gaat aan het werk. Dat wil zeggen: hij zet de boormachine aan en legt hem op de grond: 'Tegenwoordig gaat dat allemaal automatisch hè' Hij spreekt met een Vlaams accent evenals de andere acteurs waaronder onvervalste Hollanders als Marian Luif en Dick van der Toorn. 'Mario en Vera nodigen iedereen van harte uit bij de geboorte van hun eerste kiendje. Het begint om vier uur.'
Voordat het zover is zijn er nog wat komisch bedoelde verwikkelingen, monologen, een vertelling en er wordt meerstemmig gezongen. Dan horen we de koekoeksklok vier uur slaan. Daar zijn de gasten met hoedjes, toeters en vlaggetjes. De bevalling kan beginnen. De genodigden kijken toe hoe Vera haar best doet met baren.
Sommige oneliners zijn grappig en het meerstemmig zingen is ook goed te doen. Maar wat de triestige vertelling van Marian Luif toevoegt is onduidelijk. Dat geldt ook voor de en masse barende vrouwen en het diarreedrama.
In de voorstelling zelf noemen de spelers dit vijftien jaar oude muziektheaterstuk van Kamagurka 'absurdistisch'. Daar moet je van houden wil je deze voorstelling ten volle kunnen waarderen. Voor de liefhebber dus. (Annemarike Ruitenbeek)
terug naar boven

Tucht - Carver Special Edition
Gezien: 7 juli, Westbroekpark Den Haag

Foto: Erik Meijers

Van die tafels met blankhouten en stoelen met een blauw gebogen frame. Het geklooi onderling achterin de klas en twee vingers opsteken als je naar de plee moet. Het spanningsveld tussen het collectief en de juf of meester, die solo de hele klas in het gareel moet houden. Herinneringen aan de schooltijd roepen beelden en gevoelens van lang vervlogen tijden op, maar kijkend naar Tucht van theatergroep Carver (Special Edition) kun je die tijd zonder moeite weer voor de geest halen. Alleen was je meester vroeger waarschijnlijk niet zo'n sukkelaar als Bram Coopmans hier speelt; een man die het in zijn broek doet voor de joelende, schreeuwende massa buiten op het schoolplein en die zich, in zijn zenuwachtige poging resoluut over te komen prompt verslikt in een stuk appel. Dergelijke verslappingen worden door een klas vol kinderen direct afgestraft, en zijn hoestbui komt hem dan ook op een mooi kuch-concert van zijn leerlingen te staan.
In Tucht laat Carver het teksttheater weer even voor wat het is en zien we een sterk en erg grappig staaltje mime en beweging.

Foto: Erik Meijers

Onder leiding van Beppie Melissen improviseerden Coopmans, Bas Hoeflaak (o.a. Droog Brood, Mighty Society) en vier studenten van de mime-opleiding een voorstelling bij elkaar. Het resultaat is een geestige machtsstrijd tussen scholieren en leraar, met een puike choreografie en vooral Hoeflaak die de spijker op zijn kop slaat als klunzig jongetje. In Tucht blijft de brug tussen de klas en de meester van begin tot eind onoverbrugbaar. De kleuters die onder geen beding het lokaaltje in willen en later het afgezaagde aap-noot-mies blèren - hun leraar lijkt er geen grip op te hebben. En als de koters opgroeien wordt het gat alleen maar groter, want terwijl zij de meest wetenschappelijke oraties houden, blijft hij nog steeds alleen maar die sukkelige meester van groep 5. (Ruth van Beek)
terug naar boven

Noga - Spinvis
Gezien: 7 juli, Westbroekpark, Den Haag

Foto: Erik Meijers

Voordat Spinvis zaterdag de Utrechtse Museumnacht opluisterde met een optreden, stond de zanger en componist eerst in het Werkteater op de Parade. Zijn voorstelling Noga is een klein, ietwat treurig sprookje dat begint en eindigt met twee cavia's. Tussen begin en eind horen en zien we een verhaal dat ontzettend mooi is vormgegeven en voorzien van sprankelende muziek.
Met zijn kenmerkende stemgeluid voert Spinvis het publiek langs de tijdbalk van de hoofdpersoon, vanaf die ene keer dat hij terug kwam van zomervakantie en zijn cavia's niet meer leefden. Terwijl we op het eerste gezicht lukraak uitgekozen momenten uit dat leven te horen krijgen, blijft één element steeds terugkomen: Noga, het getekende meisje uit de Noga-reclame dat hij op de zijkant van de tramhalte zag toen hij met een stomdronken vriend weer terug naar huis ging na een feestje. Ze fluistert, maar hij verstaat haar niet. En dat blijft zo, tot hij oud en versleten is.
Zonder zelf ook maar een seconde de theatrale kant op te gaan, heeft Spinvis zich omringd met een bijzonder gezelschap, dat elkaar perfect aanvult. Een zeskoppige band speelt de muziek, die bij vlagen dromerig is en dan weer naar een climax gestuwd wordt. Links zit een doventolk - het programma voor doven en slechthorenden werd goed ontvangen vorig jaar - die de golvende maat van de muziek met haar handen vertaalt. Er is een zingende zaag, een erotische, feeërieke danseres èn dichter Simon Vinkenoog kruipt uit het levensgrote boek dat als decor dient voor een poëtisch intermezzo.
Zo heeft Spinvis een uitgebalanceerde, geestige, maar vooral erg mooie voorstelling gemaakt. Diepgang, humor, muziek; er is niets morsigs aan dit muziekstuk, waardoor je zou denken dat Noga eigenlijk niet op een festival als de Parade hoort. Maar we zijn blij dat ze er is. (Ruth van Beek)
terug naar boven