Haldern Pop 2 t/m 4 augustus Rees-Haldern

De eerste week van augustus zou simpelweg niet compleet zijn zonder een bezoek aan het Haldern Pop Festival, net over de grens bij Nijmegen. Zoals elk jaar het zomerfestival waar 8WEEKLY naartoe gaat om, naast enkele grotere namen, de nieuwe muzikale krenten in de pap te ontdekken. Het is een knus festival, zonder al te veel festivalgekte, met twee podia; een groot openlucht Main Stage en de klassieke Spiegeltent. Enkele ontdekkingen van de afgelopen jaren zijn Bright Eyes (2003), The Dresden Dolls, José González (2004) en Guillemots (2006).

De bands die dit jaar het grote publiek moeten trekken zijn bijvoorbeeld The Waterboys, The View, Spiritualized (akoestische sessie!) en The Magic Numbers. Een greep uit het programma brengt ons echter ook twee van de meest recente songwriter ontdekkingen, te weten Patrick Watson en Loney, Dear. Deze beide heren hebben onlangs samen een kleine, doch zeer goed ontvangen, tournee gedaan in Nederland. Bij de bebaarde Canadees Patrick Watson leidde dat zelfs tot twee Paradiso-shows in één week. De Zweed Emil Svanängen (Loney, Dear) was eerder dit jaar ook al op Eurosonic te bewonderen.

Two Gallants

Persoonlijke favoriet zijn de heren van Two Gallants, wier debuutplaat What the Toll Tells simpelweg niet van mijn mp3-speler af te slaan was. In 2006 al met ruime voorsprong verkozen tot concert van het jaar in de Groningse Vera. Songs als Las Cruces Jail en Steady Rollin’ hebben reeds menig scheve blik opgeleverd vanwege hardop meezingen. Hun nieuwe EP The Scenery of Farewell is dit jaar uitgekomen op Saddle Creek, het label waar ook alle releases van Bright Eyes op zijn verschenen.

Daarnaast herbergt het kleine plaatsje net over de grens bij Nijmegen dit jaar spannende nieuwe bands als Voxtrot, Architecture in Helsinki, The Duke Spirit en Jamie T. De festivalvrijdag in de schitterende Spiegeltent belooft sowieso al veel goeds, want daar spelen zowel Brakes als The Electric Soft Parade. Twee zeer aan elkaar verwante bands, want Brakes is ooit opgericht door Tom en Alex White van The Electric Soft Parade. Maar dan met Eamon Hamilton, voormalig keyboardspeler en maniakale trommelaar van British Sea Power, op zang. En wie zich nog het spontane volksfeest herinnert van laatstgenoemde band in 2005 in dezelfde tent, kan enigszins inschatten hoe de fans op deze shows gaan reageren.

Het programma bevat tenslotte nog genoeg namen die in eerste instantie geen belletje doen rinkelen. Waarvan ik geen idee heb wat ze spelen. Maar dat is natuurlijk juist het mooie aan een festival. Wie weet zit daar de verassing van deze editie tussen. Misschien dat de weergoden ons na twee jaar noodweer dan ook een keer gunstig gezind zijn. Bekijk de festival line-up eens rustig op de website.