recensie: Alles is liefde

Alles is liefde. Duidelijker kan een filmtitel niet zijn. Liefde – in alle soorten en maten – is het thema van deze romantische komedie, die het dit najaar ongetwijfeld goed gaat doen in de Nederlandse bioscopen. Die potentie zagen ook veel acteurs toen ze door de producenten werden benaderd. Iedereen wilde aan de film meewerken. Sommigen belden zelf met het castingbureau, omdat ze zo graag een rolletje wilden.

Het idee voor Alles is liefde komt van castingdirector Job Gosschalk: een romantische komedie met meerdere verhaallijnen, die zich afspeelt tijdens de Sinterklaastijd. Klinkt bekend? Inderdaad, de overeenkomst met Love Actually (2003) ligt voor de hand. In deze Britse romantische komedie wordt het thema van de liefde ook uitgewerkt in meerdere verhaallijnen. Zoals die van Hugh Grant, die als premier valt voor een kamermeisje. Love Actually speelt zich af rond Kersttijd en scoorde goed in de bioscopen. Deze Nederlandse variant zou dat ook wel eens kunnen gaan doen. Niet zozeer vanwege het idee dat aan de film ten grondslag ligt, waarin dus sterke parallellen met de Britse voorganger zijn te trekken, maar vanwege het goede scenario van Kim van Kooten.

Geslaagd scenario
Zij heeft verschillende verhaallijnen – de een geloofwaardiger dan de ander – gecreëerd, met vlotte dialogen, personages die boven het bordkarton uitstijgen en veel geslaagde grappen. Maar Alles is liefde is niet alleen lachen, gieren en brullen. Zo voelt huisvader Ted (Thomas Acda) zich een loser, helemaal als hij wordt ontslagen. Hij durft dit niet te vertellen aan zijn vrouw Simone (Anneke Blok), die haar leven zin geeft door voortdurend van alles te regelen. Wanneer Simone Ted begint te verdenken van vreemdgaan, doet dat je wat als kijker. Iedereen heeft zich wel eens zorgen gemaakt over de liefde van de ander. Het is herkenbaar.

Jeroen Spitzenberger is prins Valentijn, die als een blok valt voor verkoopstertje in cadeauverpakking Kiki (Carice van Houten). Hij is de Hugh Grant van Alles is liefde, al mist hij diens unieke stuntelige charme. Michiel Romeyn speelt (opvallend ingetogen) een Sinterklaas tegen wil en dank, die ondanks zijn nukken uitgroeit tot kijkcijferkanon. De intocht is hilarisch, al hebben ouders van jeugdige kijkertjes heel wat uit te leggen aan hun kroost.

Alles is liefde is bigger than life, maar nooit absurd. De Vliegende Panters zoeken de grenzen overigens wel op, wanneer ze zich uitleven als een stel brallende corpsballen ("een staande ovatie in je broek!"). Daarmee krijg je een bioscoopzaal wel plat. De Nederlandse sterren die uiteindelijk gecast zijn mogen in hun handen knijpen. De rollen zijn hen op het lijf geschreven. Zelfs Daan Schuurmans overtuigt, als homo die twijfelt of hij wel met zijn geliefde (Paul de Leeuw) moet trouwen.

Regisseur Joram Lürsen (In Oranje) en Kim van Kooten hebben gezorgd voor een onderhoudende film, die je een behaaglijk gevoel bezorgt. De oer-Hollandse setting van Amsterdam tijdens Sinterklaastijd draagt daar zeker een steentje aan bij. Dat het sneeuwt op pakjesavond is natuurlijk romantisch en past goed in de sfeer van de film. Dat mag onwaarschijnlijk zijn, maar in film kan alles. Dat geldt ook voor de liefde. Alles is mogelijk, je moet er alleen in geloven. Net als in Sinterklaas.