recensie: The Spiderwick Chronicles

Het is niet pluis in huize Spiderwick. Na de (bijna) scheiding van hun ouders, worden Jared, Simon en Mallory Grace verplicht mee te verhuizen met hun moeder naar een groot en bijna vervallen huis dat toebehoorde aan het verre familielid Arthur Spiderwick. Arthur verdween tachtig jaar geleden spoorloos, en zijn dochter zit in het gekkenhuis omdat ze verhalen verzint over wezens die niet kunnen bestaan. Of toch wel?

Als Jared een door Arthur geschreven boek vindt neemt zijn leven een andere wending. Het boek bewijst namelijk het bestaan van allerlei magische wezens. Opeens moet hij het opnemen tegen goblins en ander gespuis, om het belangrijke boek uit de handen te houden van Mulgarath, het meest slechte wezen dat er bestaat. The Spiderwick Chronicles is gebaseerd op de (vooral in Engeland en Amerika) populaire kinderboeken van Holly Black en Tony DiTerlizzi. Flinterdunne boekjes met prachtige tekeningen die lekker weglezen vanwege de fijne schrijfstijl en het leuke verhaal.

Spannende situatie
Regisseur Mark Waters (Mean Girls, Just Like Heaven) houdt de vaart er van begin tot einde in, en dat is een van de sterkste punten van deze fantasyfilm voor kinderen. Hoewel er zeker ruimte is om de personages te introduceren, is er weinig tijd voor ellenlange karakterstudies of diepgaande gesprekken zoals dat bij genregenoten Harry Potter en Narnia des te meer zo is. Waters houdt het vlot en bondig, waardoor er geen moment van verveling is tijdens de anderhalf uur die de film duurt. Ook al een verademing: eindelijk eens geen fantasyfilm van ruim twee uur. Het boek in kwestie wordt lekker snel gevonden, en vanaf dat moment komen de tweeling Jared en Simon en hun zus Mallory van de ene spannende situatie in de andere.

Een ander sterk punt van Spiderwick is de casting, en in het bijzonder die van Freddie Highmore. De jonge Britse acteur lijkt een alleskunner, na mooie rollen in Finding Neverland en Charlie and the Chocolate Factory speelt Highmore zonder moeite zowel Jared als Simon Grace. Hij geeft elke tweelingbroer zijn eigen kenmerken, karakter en eigenaardigheden mee en doet dat op zodanige wijze dat je bijna zou geloven dat er naast Freddie nog een tweelingbroer van hem rondloopt. Dat alles ook nog eens met een geloofwaardig Amerikaans accent. Ook de rest van de cast, waaronder Sarah Bolger als Mallory en Seth Rogen als vogeletende hobgoblin, mogen er zijn.

Sfeervol
Het verhaal is redelijk anders dan die in de boeken, maar de sfeer is behouden en dat is het belangrijkste. De film is wel duidelijk op kinderen gericht, voor volwassenen is het verhaal toch te voorspelbaar en zeker minder spannend. Toch is dit anderhalf uur fijn besteed voor beide partijen. Spannend voor de kinderen, mooi om naar te kijken voor de volwassenen, en grappig voor allebei.