Slechts een enkele cover overstijgt zijn origineel. De cover van het nummer Hallelujah van Leonard Cohen door Jeff Buckley is een van die spaarzame voorbeelden. De cd On Your Sleeve van Jesse Malin is een album met veertien covers. De Amerikaan presteert het om vrijwel nergens het origineel te evenaren, laat staan te overstijgen.
De laatste jaren lijkt het een trend om je als nieuwe artiest te presenteren met nummers van anderen. Denk aan Joss Stone, Jamie Cullum, Jasper Steverlinck en Mark Ronson. Wanneer vervolgens enige bekendheid bij het publiek is gecreëerd komt het (meestal tegenvallende) eigen werk. Maar ook gerenommeerde artiesten wagen zich aan het coveren. Onder meer Tori Amos, Simple Minds, Sinead O'Connor, Mark Lanegan en Paul Weller namen in het verleden een coveralbum op. En ook Jesse Malin vond het eens tijd om bij een groter publiek bekendheid te verwerven en een coveralbum op te nemen.
Snik in de stem
De inmiddels alweer veertigjarige Jesse Malin is een gerespecteerde artiest met een muzikale carrière die tot aan het begin van de jaren tachtig terugvoert. Na drie platen met zijn latere band D Generation in de jaren negentig gaat de New Yorker solo. Direct vanaf zijn solodebuut The Fine Art of Self Destruction uit 2002 krijgt de getalenteerde artiest veel waardering binnen de alternatieve popscene. In 2007 verleent Bruce Springsteen zelfs zijn medewerking aan Malins derde album, Glitter in the Gutter. Meest kenmerkend aan het geluid van Malin is de country-achtige snik in zijn stem, maar dan in het kwadraat. Zijn albums zijn mooie singer-songwriterplaten in de traditie van Ryan Adams, die tevens een goede vriend van hem is.
Met On Your Sleeve heeft Malin er dus voor gekozen om een coveralbum op te nemen. Nummers van onder andere Neil Young, The Clash, Tom Waits, Paul Simon, The Rolling Stones, Lou Reed en Sam Cooke worden in een 'Jesse Malin-jasje' gestoken. En hoe goed Malin ook is, hij kan niet tippen aan deze groten der aarde. De meeste nummers falen dan ook roemloos en een aantal zijn zelfs mateloos irritant. De meeste nummers gaan niet samen met de nasale vocale klank van Malin. Het Stones-nummer Sway wordt van een catchy rock-'n-rollnummer getransformeerd in een zeurderig akoestisch, nietszeggend nummer. Het van zichzelf al niet erg vlotte Walk on the Wild Side van Lou Reed wordt in Malins versie nog slomer en het subtiele van het origineel gaat geheel verloren. Ook het normaal zeer vrolijke Wonderful World van Sam Cooke weet Malin om te buigen in een zeurderig oudemannengebed.
Onnodig tussendoortje
Niet elk nummer is zo tergend vervelend als de hierboven beschreven voorbeelden. Een enkele uitzondering is gelukkig aanwezig. Het Clash-nummer Gates of the West klinkt in de uitgeklede versie van Malin nog steeds even pakkend. Bij het overgrote deel van de veertien nummers is dit echter helaas niet het geval. Voor mij rijst na het beluisteren van On Your Sleeve vooral de vraag: waarom? Hij had de tijd wat mij betreft beter kunnen steken in een eigen album. Dit coveralbum is naar mijn mening vooral een onnodig tussendoortje dat we maar weer snel moeten vergeten. Op naar een volgende plaat met eigen nummers alstublieft.
On Your Sleeve
Jesse Malin - The Heat
Teju Cole - Open Stad
Fantasten - Dodelijk Verlangen
On The Road
Gert Jan Pos & Willem Thijssen (samenstelling) - Filmfanfare
Norman Rosenthal - Julian Schnabel - Permanently Becoming and The Architecture of Seeing
Frans Verhagen - Lincoln. Een geniaal politicus
