recensie: The Fall

Wie Tarsem Singhs debuutfilm The Cell (2000) heeft gezien, verwacht waarschijnlijk dat zijn tweede film The Fall een waanzinnig visueel spektakel is. En deze verwachting wordt ruimschoots waargemaakt. Het gebruik van prachtige locaties, verspreid over meer dan twintig landen, en de sprookjesachtige materie leveren een film op die een ware lust is om naar te kijken.

The Fall speelt zich af in een ziekenhuis in Los Angeles in het jaar 1915. Alexandria, een klein meisje dat met haar arm in het gips door het ziekenhuis heen struint, lijkt een vriend te hebben gevonden in de verlamde stuntman Roy. Hij vertelt haar het ene na het andere prachtige verhaal over fantasievolle personages en de meest exotische plaatsen, en de verveelde Alexandria is een dankbaar publiek. Roy blijkt echter achterliggende motieven te hebben voor zijn vriendschap met het meisje. Na een compleet fout gelopen stunt en het verlies van zijn grote liefde wil Roy alleen nog maar dood, en hij vertelt Alexandria zijn verhaaltjes in ruil voor grote flessen morfinepillen.

Hoewel deze film een stuk minder naargeestig en grimmig is dan zijn voorganger uit 2000, weet Tarsem naast de fantasievolle en humoristische momenten toch een tragische en ontroerende plot overeind te houden die je op zijn zachtst gezegd een naar gevoel geeft. Wat begint als een luchtig en sprookjesachtig verhaal slaat al snel om in een verhaal over de mistroostige en uitzichtloze situatie van de hoofdpersonages. De beelden zijn een stuk minder gepolijst dan het CGI-werk in The Cell, wat eigenlijk heel prettig is. Het geeft het gevoel van een ouderwetse avonturenfilm met een klein sprankje realiteitsgevoel. De vreemde dingen die Alexandria in het ziekenhuis om zich heen ziet vinden een vertaling naar de verhalen van Roy en anderzijds zijn Roys verhalen een metafoor voor wat er in de realiteit gebeurt.

Tarsem heeft een mooie film in elkaar gezet die alle elementen in zich heeft om te slagen. Een aandoenlijk en oprecht schattig meisje, mooie beelden, avontuur, humor en drama, maar ook de onvermijdelijke wijze les. Toch mag dat de pret niet drukken. The Fall is gewoon een prachtige film. Niet voor niets beleefde de film haar debuut op het Toronto International Film Festival van 2006 en was hij dit jaar de openingsfilm van het Amsterdam Fantastic Film Festival. De regisseur heeft zijn tijd genomen bij het maken van deze film (maar liefst zes jaar!) en dat is goed terug te zien. Elk shot is een aandachtig ingericht en gefotografeerd plaatje, en elke scène doet je je ogen uitkijken. Tarsem Singhs verleden als videoclipregisseur is hem zeker ten goede gekomen. The Fall is een film die de fantasie van een klein meisje weet te verbeelden zonder overbodig sentimenteel te worden, wat een verdienste op zich is.