recensie: We Own the Night

"Toen ik jong was zeiden ze tegen ons dat we bij de politie konden of bij de maffia. Maar wat maakt het uit als je tegenover een geladen pistool staat?" Dat is vrij vertaald de visie van Jack Nicholsons personage Frank Costello in The Departed. Het had ook een citaat van Bobby Green kunnen zijn. Deze hoofdpersoon van We Own the Night, gespeeld door Joaquin Phoenix, neemt het niet zo strikt met de regels. Als nachtclubmanager in het New York van 1988 houdt hij de Russische maffia namelijk graag te vriend. Niemand in zijn omgeving weet dat hij uit een roemruchte politiefamilie stamt. En wie het kneuterige politiefeest ziet dat ter ere van Bobby's broer en vader wordt georganiseerd, begrijpt ook meteen waarom Bobby zich liever aan de andere kant van het recht ophoudt. Maar als zijn broer Joe daadwerkelijk oog in oog met een geladen pistool staat, is Bobby's loyaliteitsprobleem opgelost. Van een onverschilliger feestvierder verandert hij, in een figuurlijke nacht ijs, in een nerveuze maar vastbesloten undercoveragent.

Lachwekkende bravoure
Regisseur James Gray, verantwoordelijk voor Little Odessa en The Yards, weet de kijker een paar keer goed op het verkeerde been te zetten. Zo mislukt de undercoveroperatie al voor hij goed en wel begonnen is, met alle zenuwslopende gevolgen van dien. Ook een autoachtervolging in de stromende regen is razend spannend. Maar de plotontwikkelingen zijn onlogisch, Bobby's bravoure lachwekkend en de stoere oneliners brengen vooral de wel geslaagde politiefilms in herinnering.

Mark Wahlberg, twee jaar geleden lekker op dreef als cynische politieman in The Departed, blijft als Joe Grusinsky eendimensionaal, evenals Robert Duvall, die de rol van wijze politiecommissaris inmiddels met twee vingers in zijn neus kan spelen. Het getergde gezicht van Joaquin Phoenix doet het prima in een serieuze politiefilm, maar neigt naar het groteske als de violen in de slotscène aanzwellen. Jammer ook dat Eva Mendes, die van haar clichématige rol het beste probeert te maken, geluidloos van het podium verdwijnt (en wat zonde toch dat politiemannen in films hun vrouw nooit vertrouwen als ze dat wel zouden moeten doen en andersom).

Van je familie...
Waar het verschil tussen agenten en criminelen in The Departed steeds minimaler bleek, zijn de goeden en de slechten in We Own the Night juist beter uit elkaar te houden naarmate de film vordert. Russische oude mannetjes bijvoorbeeld kun je naar oud Hollywoods gebruik maar beter niet te veel in je leven toelaten. Seksscènes zijn er om onderbroken te worden door een maatje met een dringende boodschap, slechteriken hebben een snor en broederruzies dienen vooral om de verschillen bij te kunnen leggen als het erop aankomt. Een bloedband is tenslotte sterker dan geld. Uit welke film komt dat ook alweer?