recensie: The Kills - Midnight Boom

Drie keer is scheepsrecht? Is het derde album van The Kills hun beste cd of was hun vorige album stiekem toch beter? Vragen die opkomen als we het nieuwe album Midnight Boom beluisteren.

Rock-'n-roll
In 2005 volgde het album No Wow. Tegen die tijd was The Kills meer opgeschoven richting minimalistische pop. Maar hun punkachtergrond (beide zijn geïnspireerd door onder andere Velvet Underground en de Londense en New Yorkse punk) blijft ook in dit album doorschemeren. En na lang ploeteren, schrijven en schrappen is het ondertussen 2008 en dient het derde album zich aan. Volgens eigen zeggen wederom een heel ander album dan de vorige. Maar ondertussen herkennen we wel degelijk de oude, gezamenlijke muzikale achtergrond van het tweetal. Ook in dit derde album horen we de punkinvloeden van Jamie en Alison terug.

Richting
Oké, de nummers op Midnight Boom klinken weliswaar wat minder duister dan die op No Wow. Maar het 'grote verschil' waarover door The Kills wordt gesproken is eerder een voortzetting met een wat lichtvoetiger inslag. Een kleine verandering van richting op de weg van de punkrock. Als je dan toch op zoek bent naar toegankelijke 'poppy' punkrock leent de speciale editie No Wow (met bonus-disc) zich eerder voor een luisterbeurt dan Midnight Boom. De bonus-disc van deze speciale No Wow-cd bevat enkele verrassende remixen van nummers van dat album. Het punkelement is hier namelijk veelal verdrongen door toevoeging van electronische elementen en swingende ritmes die de nummers eerder in een clubscene plaatsen dan in de oorspronkelijk wat donkere punksfeer.