recensie: Nine Inch Nails - The Slip

Waarom eigenlijk, deze actie? Welnu, gewoon omdat Reznor zijn fans wil belonen. "This one's on me", zo meldt hij op de website. Voor alles dat ze voor hem gedaan hebben. Coole geste, daarvoor kan de muziekliefhebber mijns inziens alvast even niet anders dan een diepe buiging maken.

Bij het eerder dit jaar verschenen Ghosts I-IV, deed Reznor al iets vergelijkbaars. Al voordat dit instrumentale album in de winkels verscheen, werden de eerste negen tracks van het 36 nummers tellende album al aangeboden op de site van de band. Kleine relevante aanvulling daarbij; hoe meer je als fan wilde, hoe meer er voor betaald moest worden. Maar bij The Slip gaat het duidelijk een stapje verder. Dit achtste NIN-album is van A tot Z kosteloos binnen te halen. En de muziek dan? Is het niet gewoon een allegaartje van songs is die toch al bij duizendpoot Reznor in de kast lagen te verstoffen? Neen, in het geheel niet. Reznor is op dreef. Als was hij die getergde Pitbull of Mastino Napoletano die ooit in 1994 The Downward Spiral maakte. Met woede. Met chaos. Met veel gecontroleerde herrie die immer weer in zeer melodieuze (ja écht, luister maar!) composities uitmonden.

Het dreigende intro 999,999 loopt vloeiend over in het nummer 1,000,000. Een zeer herkenbaar trucje met een te gekke uitkomst. Letting You klinkt bot. In een waanzinnige vaart duikelen de klanken uit Reznors computerbrein als braaksel of, zo u wilt, gerieflijk uitgeperste uitwerpselen over de luisteraar heen. Discipline dampt en groovet. Vooral aan de vocalen is veel aandacht besteed. Echoplex is zo'n beatnummer dat eerlijk gezegd nog het meest aan Depeche Mode of Soulwax doet denken. Reznor speelde zijn composities overigens in een paar weken in met de muzikanten waar hij de laatste tijd steeds ook live mee optreedt: Josh Freese, Robin Finck en Allessandro Cortini.

Eén lange soundscape
De opbouw die zo typisch is voor NIN-composities, komt in het psychedelische Head Down prachtig naar voren. De rustige pianoballade (eveneens zo'n karakteristiek handelsmerk van Reznor) wordt gevangen in het prachtige, deinende Lights in the Sky. Het zoemende, sfeervolle (en met 7.34 minuten tevens langste nummer van dit album) Corona Radiata is één lange soundscape die overloopt in een waanzinnige, van de linker naar de rechterbox schietende, beat. En dat gaat ineens bijna naadloos over in het lichtvoetig aangezette instrumentale werk The Four of Us Are Dying. Uitsmijter is Demon Seed. Een uptempo drum begint, een gitaarlick valt in. Reznor draagt voor, het nummer kruipt toe naar een heerlijk gedecideerd gezongen, meerstemmig refrein. Een waanzinnige apotheose.

Kort en goed? Jazeker. Wat mij betreft komt The Slip heel erg dicht in de buurt bij de NIN-meesterwerken zoals The Fragile en The Downward Spiral. Voor de 'officiële' release is het trouwens nog even wachten geblazen. In juli is het album pas te koop in de winkel.