8weekly.nl recensie website met recensies over film, muziek, literatuur, theater en beeldende kunst
 

Een selectie

Tv-series

20 juni 2008

Tv-series zijn de laatste jaren razend populair, en vaak van opmerkelijk hoge kwaliteit. Bovendien vinden ze in dvd-vorm gretig aftrek in de winkels. De filmredactie van 8WEEKLY maakte een selectie van de interessantere actuele series.

Ugly Betty
Oorspronkelijk was Yo soy Betty, la fea (Ik ben Betty, de lelijkerd), over een onaantrekkelijk meisje dat werkt voor een bedrijf in de mode-industrie, geschreven voor de Colombiaanse televisie, als telenovela. Telenovela's, zeer populair in Latijns-Amerika, lijken op onze soaps. Met één verschil: het aantal afleveringen staat van tevoren vast. De Colombiaanse serie eindigde dan ook met Betty's make-over tot knappe vrouw, en een huwelijk met haar knappe baas. Veel remakes volgden de oorspronkelijke lijn (waaronder ook Lotte, de Nederlandse versie uit 2006), maar de Amerikaanse versie (Ugly Betty) werkt met een typisch Amerikaans format van een in principe eindeloze reeks seizoenen, met ieder 23 afleveringen.

Dat was een slimme zet: telenovela's zijn in de VS niet populair terwijl de laatste jaren ontzettend goede 'seizoensgebonden' televisie wordt gemaakt (zie ook bijna alle andere televisieseries in dit artikel). Ugly Betty heeft wat die andere series ook hebben: 'premisses met een twist'. The Sopranos draait bijvoorbeeld om capo Tony Soprano, die door zijn paniekaanvallen duidelijk is te onderscheiden van de gemiddelde maffiabaas. Volgens dezelfde logica is Betty (America Ferrera) het lelijke meisje dat verdwaald is in een glamourwereld. Waarin de bijrollen meestal bijroller zijn dan de bijrolste bijrol. Zoals die dikke jongen van Lost die wéét dat hij de prototypische excuusdikkerd van het stel is, heb je in Ugly Betty ondermeer Hilda (de prototypische alleenstaande moeder in een achterstandswijk) en de kwaadaardige creative director Wilhelmina, die bewust teert op haar reputatie als boze heks.

Daarbij maken de schrijvers slim gebruik van de basis van de serie: de kloof tussen arm en rijk. Betty is een latina uit Queens, New York; een kind van allochtone ouders. Ugly Betty gaat niet alleen over de decadente modewereld, maar ook over de sociale toestand in de VS. Iedereen kan succesvol zijn, maar de blanke Engelssprekende heteroseksuele protestanten krijgen vijf eeuwen voorsprong. Tel daarbij op: het kleurrijke setdesign, gesjeesde karakters, soapachtige plottwists, en gastrollen van bijvoorbeeld Victoria Beckham (als zichzelf) en je hebt heerlijke televisie. (Paul Boon)

De eerste serie van Ugly Betty verscheen onlangs op dvd bij distributeur Buena Vista.

Battlestar Galactica
Er was de nodige scepsis toen plannen bekend werden gemaakt om een nieuwe versie te gaan maken van jeugdfavoriet Battlestar Galactica, de serie waarin de overlevenden van een desastreuze aanval van Cylonrobotten op zoek gaan naar een veilig heenkomen: de Aarde. Maar vanaf de eerste minuten van de miniserie (eigenlijk een verkapte pilot) van de zogenaamde herinterpretatie van deze sciencefiction klassieker wordt duidelijk dat hier iets bijzonders gemaakt is.

Er is natuurlijk de nodige opwindende actie, maar de sfeer is grimmig; er is volop politiek gekonkel; er wordt geworsteld met religie; en de strijd tussen diverse facties ontaart zelfs bijna in een burgeroorlog. De grootste vijand van de mens is meer dan ooit de mens zelf. Maar het briljantste wat de makers verzonnen is dat er nu ook Cylons zijn die niet van mensen zijn te onderscheiden - met alle ethische kwesties en vooral paranoia van dien. Tenslotte zijn er als extra dimensie ook nog eens fijne verwijzingen naar de actualiteit van vandaag toegevoegd, zoals de strijd tegen het terrorisme. Betekent dit alles dat de serie taaie kost is? Welnee, integendeel. Het maakt zonder overdrijven juist van Battlestar Galactica een van de enerverendste en intrigerendste televisieseries ooit gemaakt. (Marcel Westhoff)

De derde serie van Battlestar Galactica verscheen onlangs op dvd bij distributeur Universal.

Lost
Een soort mix van Cast Away en Survivor (de Amerikaanse Expeditie Robinson), maar dan anders. Zo moest de nieuwe serie voor zender ABC worden. En anders werd het. Het verhaal - of beter gezegd: de verhalen - van de overlevenden van een neergestort vliegtuig die op een eiland terecht komen is een bijzondere. Een ijsbeer in de tropen? Hoofdpersonen die om het leven komen? Een mysterieus luik in de grond? Kwaadaardige 'anderen'? Allemaal komen ze voorbij, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de flashbacks waarin duidelijk wordt hoe de personages in het vliegtuig terecht zijn gekomen en welke dwarsverbanden er zijn. Een goed voorbeeld van een manier waarop de makers de kijker op het verkeerde been weten te zetten, is dat ze opeens in plaats van terugblikken gebruik van flashforwards zijn
gaan maken.

Lost ligt met betrekking tot het oprekken van de fantastische grenzen in het verlengde van klassieke series als The Prisoner en Twin Peaks. De mysteries blijven fascineren en de serie is daardoor gekmakend verslavend. Er worden weliswaar antwoorden gegeven op vragen, maar die roepen vaak weer nieuwe vragen op. Nog twee seizoenen (dan is het echt afgelopen), en dan zullen al onze vragen beantwoord zijn. Of toch niet...? (Marcel Westhoff)

De derde serie van Lost verscheen onlangs op dvd bij distributeur Fox.

The Office
Amerikanen die hun eigen versie van een succesvolle Britse comedyserie maken? Dat is eerder gedaan, maar dan met desastreuze gevolgen: denk Men Behaving Badly of Coupling. Maar zie: de Amerikaanse versie van The Office, over de verwikkelingen op het kantoor van een papierhandel, doet niet onder voor zijn Britse voorbeeld. Integendeel. Het begint allemaal bekend: de aanstekelijke mockumentary-stijl, de pijnlijk genante baas, de hielenlikkerige nerd, de voor elkaar bestemde collega's, zelfs de kantoren lijken op elkaar. Toch streefden de makers niet naar een exacte kopie van de Britse versie, maar voegden ze al snel hun eigen verhaallijnen en personages toe. Hierbij wordt de serie geholpen door de duur. Hield de Britse versie er na veertien afleveringen mee op, de Amerikaanse versie heeft er inmiddels bijna zeventig opzitten. Het versterkt alleen maar de kracht van de herhaling en de variaties op een thema, zodat je als kijker vaak aan een blik of één woord van een personage genoeg hebt om in een enorme lachstuip te liggen. (Marcel Westhoff)

De tweede serie van van The Office verscheen onlangs op dvd bij distributeur Universal.

Californication
Hank Moody is een enorme klootzak. En Hank Moody was een van de amusantste personages die onlangs op de Nederlandse beeldbuis te bewonderen waren. Moody, door David 'X-Files' Duchovny (die de serie medeproduceerde) met een heerlijk achteloze arrogantie vertolkt, is namelijk de hoofdpersoon in Californication. Hij is een redelijk succesvolle schrijver wiens laatste boek tot romantisch bioscoopprul werd omgesmolten, waarna er van schrijven niet veel meer komt. Hiermee beginnen zijn problemen, vaak door eigen toedoen, zich op te stapelen. Zelden is iemands zelfdestructie zo grappig geweest. Zo gaat zijn ex (Natascha McElhone) trouwen, waardoor Hank elke gelegenheid aangrijpt om haar verloofde creatief te schofferen. Maar laat dat toevallig nou net ook zijn nieuwe baas zijn. En die leuke dame waarmee hij het bed indook? Dat was diens zestienjarige dochter. Want o ja: Hank neukt zich suf. Hij mag dan een enorme teringhekel hebben aan Los Angeles, het is wel een stad waar hij, zoals hij het zo bloemrijk schetst, "verdrinkt in een zee van kutjes". Seksistisch? Zeker. Plat? Soms. Politiek a-correct? Gelukkig wel. Onbedaarlijk grappig? Nou en of! (Marcel Westhoff)

Californication is nog niet op dvd verschenen.

30 Rock
30 Rock gaat over wat er achter de schermen van de televisie gebeurt. Liz Lemon (Tina Fey) produceert een sketchprogramma, The Girlie Show with Tracy Jordan. Daarbij wordt de producente gehinderd door een aantal factoren. Allereerst is de ster (Jenna Maroney, gespeeld door Jane Krakowski) volslagen hysterisch en bepaald niet grappig; het sukkelige schrijversteam presteert middelmatig; haar nieuwe baas (een hilarische Alec Baldwin) is een paranoïde gek die verstand heeft van humor noch van menselijk verkeer; en de nieuwe publiekstrekker Tracy Jordan (Tracy Morgan) is een populaire zwarte komiek die zowel tijdens live-uitzendingen als achter de schermen zijn collega's verrast met ontwrichtende improvisaties.

Een typische aflevering heeft bijvoorbeeld de volgende verhaallijn: Tracy
is te lui om zijn teksten te leren en pretendeert daarom analfabeet te
zijn. Liz neemt dat tot haar eigen verbazing stootvoets aan. Tracy is immers zwart en hij zal dus wel uit een achterstandswijk komen met slechte scholen. Tracy vindt Liz' racistische conclusie verwerpelijk (en wij ook), maar hij zegt er niets van. Sterker nog: hij laat expres kruiswoordraadsels slingeren die hij volkalkt met lachebekjes. Zolang hij niet kan lezen, hoeft hij immers geen teksten te leren.

Er zitten een aantal voordelen aan de show: zo ontbreken de tegenwoordig zo populaire manipulatieve muzakjes, die je wel worden opgedrongen in bepaalde doktersromans. Ook ontbreekt de lachband. Die ingrepen hebben het gevolg dat de schrijvers en acteurs écht grappig moeten zijn. Om die reden grijpen ze terug op klassieke wapens als krankzinnige bijrollen, en de politiek incorrecte grap (zie boven). Heel verfrissend. Hopen dat de Belg het volgende seizoen ook uitzendt. (Paul Boon)

De eerste serie van van 30 Rock verscheen onlangs op dvd bij distributeur Universal.

Big Love
Big Love, een van de betere series uit de HBO-stal, durft een religieus-polygame familie als basis te gebruiken voor huiselijk drama. De succesvolle winkeleigenaar Bill (een uitstekende Bill Paxton, die hier eindelijk een volwaardige rol heeft gekregen) woont met zijn drie vrouwen en zeven kinderen in drie aangrenzende huizen in Utah. Zijn ega's zijn de oerdegelijke maar ook licht neurotische Barb, de traditionele en norse Nicki, en zijn jongste aanwinst, de even opgewekte als onvolwassen Margene. Deze gezinssituatie biedt genoeg aanleiding voor allerlei conflicten, maar Bill heeft ook andere problemen: hij wil zijn zaak uitbreiden, moet er alles aan doen de schijn van polygamie te vermijden. Bovendien heeft hij een vete met 'de profeet', de patriarch van de sekte waar Bills roots liggen. Dit sujet (een even akelige als waardige Harry Dean Stanton) is bovendien de vader van zijn middelste vrouw. Deze relaties zorgen voor allerlei soap-achtige verwikkelingen, die de serie met veel humor, schitterend acteerwerk en zorgvuldige vormgeving verbeeldt. De makers stellen verrassend genoeg nooit vraagtekens bij polygamie als geloofsovertuiging, die met respect en nuance wordt neergezet. (Paul Caspers)

Het tweede seizoen van Big Love verscheen onlangs op dvd bij distributeur Video/Film Express.





 FILM
Jaar: 2008

facebook plaatje
 ADVERTENTIE

 ZOEKEN

Alle artikelen 8WEEKLY:

 ADVERTENTIE