8weekly.nl

recensie: Kissey Asplund - Plethora

Eigenwijs en verrassend

door Erik Meijers 8weekly
8 juni 2008

Is het soul? Is het jazz? Nee! Het is Kissey Asplund! Het debuutalbum Plethora van deze Zweedse zangeres is niet meteen onder een noemer te vangen. Als er dan toch één specifiek woord aan dit album geplakt moet worden dan is dat 'verrassend'.

Want wie verwacht bij een Zweedse zangeres nu de Caraïbische Asplund? Bij Zweden denken velen tenslotte aan ABBA en gelikte goed doorwrochte popliedjes. Simpel ogende deuntjes die meteen in je hoofd blijven hangen zoals 'Waterloo', 'Dancing Queen' en andere klassiekers. En zeker niet aan de mix van jazz, funk en nu soul die Kissey Asplund ten gehore brengt. Maar tijden veranderen, en zo ook de muziek uit Zweden. Geen makkelijke meezingers, maar een mix van jazz en soul in een broken beat jasje.

Lounge
Plethora klinkt vanaf het eerste nummer heel erg relaxed. Het rustige loungesfeertje dat vanaf de allereerste tonen van 'Still The Baddest' neergezet wordt zet zich over het hele album voort. Een melancholisch mellow ondertoontje. Maar dan wel met verrassende wendingen. Zo eindigt dit eerste nummer heel abrupt en onverwacht. Een einde dat lijkt te contrasteren met die eerder genoemde rustige sfeer. Dit soort contrasten tussen rustige loungesfeer en abrupte breaks zijn kenmerkend voor de stijl die Kissey Asplund hanteert. Overal komen die tegenstellingen terug. Broken beat ten top: rustig voortkabbelende nummers komen plots tot een halt om vervolgens nog even na te ijlen en te verdwijnen in het niets. Zo ook bijvoorbeeld in het tweede nummer 'Beam Me Up', dat een halve minuut voor het einde opeens lijkt te stoppen en dan toch nog even doorsuddert. Dit alles levert muziek op die niet direct een groot publiek zal aanspreken. Daarvoor ontbreekt het gewoon aan vlotte voorthuppelende melodieën. Maar als je van rustige langzame nummers met een twist houdt dan is Kissey Asplund je ding.

Anders
De Parijse Papa Jazz produceerde Plethora en dat is is te horen. Alleen al vanwege het steeds terugkomende "Papa. Huh? Jazz" tijdens het nummer 'Caos'. Wederom worden de rustige jazz- en soulklanken abrupt onderbroken. Deze keer door staccato drumgeluiden en vocale uithalen van Asplund. Dit laatste is overigens ook een terugkerend thema; Kissey Asplund kirt en kreunt er regelmatig op los.
Kissey Asplund is kortom geen snel Zweeds luistergemak. Hier geen catchy popdeuntjes die gemakkelijk in het gehoor liggen. Asplund is jazz en soul met een twist. Een 'acquired taste'. Maar als je de smaak eenmaal te pakken krijgt, zal dit album zeker een aanrader blijken. Zowel voor een druilerige als voor een zwoele zomeravond waarop je met een rosé'tje onderuitgezakt op de bank een loungesfeer wilt proeven. Maar dan wel middels eigenwijze en verrassende muziek. Het hoeft tenslotte niet elke avond hetzelfde te zijn. Laat je eens verrassen en luister naar Plethora. Een standaardfeestje kan altijd nog.