recensie: Counting Crows - Saturday Nights & Sunday Mornings

Saturday Nights & Sunday Mornings begint ongemeen fel, venijnig en bijtend met het waanzinnige nummer 1492. Indrukwekkend, in één woord. Ook de andere hardere nummers (de eerste helft van het album) zijn goed gelukt. Neem Cowboys, neem Hanging Tree. Ze behoren tot het beste dat deze band gemaakt heeft. En die rustige zondagochtendnummers mogen er ook zijn. Anyone But You heeft een werkelijk prachtige tekst, is schitterend gezongen, een waanzinnige zanglijn. Ook de band zelf, lijkt tevreden. Duritz voorop. In het tekstboekje refereert hij naar een van de meest beroemde teksten die hij ooit schreef: 'Maybe this one WILL be better than the last'. Hij heeft gelijk. Washington Square is een prachtig akoestisch nummer, waarin Duritz zingt dat hij op een bepaald moment voorgoed afscheid wilde nemen van zijn muzikantenbestaan. Maar uiteindelijk staat hij toch weer op dat podium, ver weg van vrienden en familie. Hij kan kortom niet zonder, al is er altijd weer de weg naar thuis, naar Washington Square. De single You Can't Count on Me ligt heerlijk in het gehoor en verdient het om een echt grote hit te worden.

Biggelende tranen
Wat negatief aan het album is? De laatste twee nummers. De rustige zondag eindigt schitterend met On a Tuesday in Amsterdam Long Ago. Een prachtig liefdeslied over een relatie die beëindigd is. 'Come back to me', kreunt Duritz. Het komt uit z'n tenen, je ziet de tranen als het ware over z'n wangen biggelen. Het was wat mij betreft een perfect eind geweest van een perfect album. Met zeer goede muziek. Met de autobiografische teksten die Duritz inmiddels zo herkenbaar op schrift stelt. Maar nergens prekerig, nergens zeurderig.

Toch wordt de zondag alsnog ruw verstoord door Come Around. Een compositie die minder beklijft en daarom eigenlijk niet op het album had mogen staan. Het is een niemendalletje. Te gemakkelijk en helaas wél zeurderig en saai. En dat geldt zeker ook voor het bonusnummer, Wennen aan september. Een geste aan de Nederlandse fans wellicht, want het is een compositie van Bløf. Enkel de tekst is deels door Duritz geschreven. Goed, de bands Bløf en Counting Crows zijn vrienden, dat weten we inmiddels allang. Maar dit nummer lijkt alleen maar geschreven te zijn om een nieuw hitje te forceren en dat is jammer. Die laatste twee songs zorgen daarom helaas voor een smetje op een verder schitterend album.