8weekly.nl recensie website met recensies over film, muziek, literatuur, theater en beeldende kunst
 

reportage: Shoot Me 2008

Laagdrempelig en gevarieerd

3 juli 2008

Het Haagse filmfestival Shoot Me (16-22 juni) had voor zijn vierde editie weer een verrassende mix van nieuwe en onbekende wereldcinema. De programma's richtten zich op korte films en regio's die nog redelijk onbekend zijn op de cinematografische kaart. Zo stonden Jamaica en Nepal in de schijnwerpers. Daarnaast had het festival weer wat opmerkelijke locaties in de Haagse binnenstad weten te strikken.

Recensies in dit artikel: More Shoes | Burma All Inclusive | The Candy Shop | Frischfleisch | Pirate Radio USA | Tehran Has No More Pomegranates | A Day In the Life | Silence | Contemporary Collaboration no. 1

De opening van het Shoot Me Film Festival 2008 vond plaats op een locatie die voor veel Hagenaars onbekend is, ook al bevindt het zich in het hart van de stad. Achter het pand van de culturele stichting Villa Nuts had de organisatie een drive-in opgetrokken op een groot parkeerterrein. De bezoekers van het festival konden in hun auto naar de film, terwijl fietsers en voetvolk plaats konden nemen in blitse oldtimers en een gezellige dubbeldekker bus.

Emille Fallaux (foto: Evert Pronk)
Emile Fallaux (foto: Evert Pronk)

Het was een mooie dag voor de opening in de buitenlucht en de locatie vormde een oase van rust, terwijl het rumoer van de stad zacht op achtergrond te horen was. Voormalig directeur van het IFFR Emile Fallaux was gastspreker en verzorgde de openingstoespraak, waarin hij cinema beschreef als een medium dat laveert tussen kunst en vermaak. Fallaux prees vooral het experiment als een drijvende kracht achter vernieuwing in film. Volgens Fallaux is Shoot Me een festival dat zich duidelijk plaatst in de speelruimte tussen experiment en vermaak door cinema in een prikkelende dialoog te brengen met de stad.

Shoot Me heeft in zijn keuze om film te herdefiniëren in de publieke ruimte een vrij unieke plek in het huidige festivalcircuit. Deze tactiek is een terugkerend element van het festival en de drive-in liet zien wat er mogelijk is als je als een festivalorganisatie vrije speelruimte krijgt in een stedelijke omgeving. Het was de grote troef van het festival, waar verder een oude manege en wat galerieruimten als locaties fungeerden. Ook werden er films vertoond in het kleinschalige museum het Sarnamihuis en in de alternatieve kunstruimte Andergrond.

Shoot Me was dit jaar voornamelijk geslaagd in zijn pogingen om beginnende filmmakers de ruimte te geven hun films te promoten. Ze konden daarnaast discussiëren met een breed publiek. Het festival had dit jaar een groot aantal Q&A's en lezingen van filmmakers op het programma staan. Ook had de organisatie in samenwerking met lokale instellingen een debat georganiseerd over Den Haag als mogelijke culturele hoofdstad. De muzikale aanvullingen waren zoals voorgaande jaren ook weer bijzonder. De postrockband We vs. Death zorgde voor een spannende combinatie van geluid met de beelden van de film Pull On Push Off. Een feest dat naar aanleiding van het Duitse programma werd georganiseerd ontaarde al snel in een aanstekelijke avond waar electroclash werd afgewisseld met foute, maar vermakelijke Duitse pop.

Enthousiaste beginners
De selectie van films was minder sterk dan vorig jaar. Ondanks het enthousiasme om bepaalde globale problemen aan te kaarten waren veel films vrij amateuristische pogingen om complexe materie over te brengen in een simpele filmtaal. Het enthousiasme van sommige filmmakers was in bepaalde gevallen groter dan de cinematografische kwaliteiten van het vertoonde werk. Vooral de films Frischfleisch en Candy Shop leken bedoeld te zijn voor een doelgroep van niet al te veeleisende pubers.

Het festival bestond dit jaar vooral uit blokken met korte films verdeeld in thema's zoals animatie, geëngageerde documentaires en fictiefilms. Wat sterke documentaires wisten de kwaliteit nog enigszins op te krikken in vergelijking met de fictiefilms. Vooral de documentaire More Shoes wist door zijn aanpak en thematiek goed aan te sluiten bij de globale visie en verantwoorde nieuwsgierigheid van het Festival.

In de lijn van het cinematografische enthousiasme werd er dit jaar voor het eerst de Shoot Out-filmwedstrijd georganiseerd. Dit nieuwe element in het programma is gebaseerd op een vergelijkbaar concept uit Australië. De Shoot Out had als doel om mensen binnen 24 uur een film te laten maken. Het Shoot Out-team had een pand in de Haagse binnenstad tot hun beschikking, waar de deelnemende teams hun films konden monteren en bewerken. Er deden twaalf teams mee en de inzendingen varieerden van artistieke experimenten van lokale kunstenaars tot melige filmpjes. De winnaar was de film Intiem, een verrassend portret van een oudere man en zijn geheimzinnige relatie met een tuinkabouter. De film wist in zijn voorzichtige tempo en subtiele montage een tragikomisch beeld te geven over eenzaamheid.

Reizen is kijken
More shoes – Doc U
Lee Kazimir • VS, 2007

More Shoes is een reisverslag van regisseur Lee Kazimir die in zijn intimiteit en onderzoekende nieuwsgierigheid doet denken aan de documentaires van de Franse regisseuse Agnes Varda. Uitgangspunt voor Kazimir vormde een uitspraak van de door hem bewonderde regisseur Werner Herzog die zei dat potentiële filmmakers zich moeten voorbereiden op het maken van een film door een wandeling te maken van Madrid naar Kiev. "While you are walking you would learn much more about filmmaking and what it truly involves than you ever would sitting in a classroom." Aldus Herzog. Kazimir legde in navolging van deze woorden te voet een afstand van 5000 kilometer af van Spanje naar Oekraďne. Kazimir komt onderweg genoeg interessante en excentrieke types tegen. De hoogbejaarde eigenaar van boekwinkel Shakespeare & Company in Parijs, een aan drank verslaafde Oekraďense moeder en haar dochter en een tienjarig straatzwervertje in Kiev. More Shoes is uiteindelijk een portret van iemand die contact zoekt met zijn veranderende omgeving, maar tegelijk ook afstand wil houden. Wat Kazimir leert is dat zijn positie als filmmaker vaak betekent dat hij alleen maar machteloos toe kan kijken, terwijl hij anderen vastlegt die het slechter hebben dan hemzelf. Toch weet de film een mate van kinderlijke nieuwsgierigheid te bewerkstelligen. De melancholische muziek van lo-fi-singer/songwriter Birdie Hilltop is ook een openbaring en vult de film perfect aan. (George Vermij)
Terug naar boven

Onevenwichtige aanklacht
Burma All Inclusive – Doc U
Roland Wehap • Oostenrijk, 2007

Burma All Inclusive van Roland Wehap is een gekunstelde documentaire die een beeld poogt te geven van Burma en de problemen waar het land mee kampt. De film plaatst een reis die een fictieve toerist maakt tegenover droog documentaireachtig commentaar over het land. De film is iets te geforceerd in zijn beeldvorming en irriteert door het gebruik van voice-overs die in het engels vertellen over het leven van de bewoners van het land. De verontwaardiging is groot. Soms wordt er ook sarcasme op een bewust schokkende manier gebruikt zonder dat het aanslaat en informatieve terzijdes bieden weinig meer dan een National Geographic-achtige aanvulling. Uiteindelijk verdienen het land en zijn problemen een betere filmische aanpak. (George Vermij)
Terug naar boven

Tropische onderbroekenlol
The Candy Shop – Roots & Culture
Joel Burke • Jamaica 2008

Joel Burkes Candy Shop bevestigt het cliché dat jongeren wereldwijd zoeken naar plezier in de vorm van drank, seks en vette joints. De film heeft als basis een melig en komisch bedoeld verhaal over drie schoolverlaters die worstelen met wat ze verder met hun leven moeten. De jongens zijn afkomstig uit de upper class van het hedendaagse Jamaica. Zij willen hun laatste schooldag vieren met een bezoek aan een lapdanceclub. De gebeurtenissen die zich vervolgens voordoen, brengen de jongens in de meest benarde situaties. De film draait vooral om vooroordelen en misverstanden en is onopmerkelijk in zijn uitwerking en conclusies. (Evert Pronk)
Terug naar boven

Vlees noch vis
Frischfleisch – Heimatinee,
Gerhard Faul • Duitsland, 2006

Frischfleisch gaat over de militante dierenbeschermster en veganiste Sabine die tijdens een mislukte actie tegen jagers de slachthuismedewerker Piet ontmoet. Piet valt al snel op Sabine, maar moet geheim houden dat hij vlees eet en in een slachthuis werkt. Regisseur Gerhard Faul geeft op de website van de film aan dat hij kritiek leverde op vooropgezette meningen, vooroordelen en allerlei dogma's en dat de film uiteindelijk een pleidooi is voor meer tolerantie in de menselijke omgang. Helaas zijn Faul's personages onuitstaanbare stereotypen. Aanvankelijk verwacht je nog dat de schurkachtige slachthuisdirecteur tot bezinning komt, zich ontpopt als de filantroop die hij in zijn hart blijkt te zijn. Maar nee, de karakters blijven vlak en voorspelbaar. De feministe waar Sabine mee samenwoont is mannenhaatster en tofu-eetster pur sang. Een new age guru waar Sabine les van krijgt houdt ook wel van Frischfleisch, maar dan in de vorm van de jonge Sabine. De als satire bedoelde film is nergens leuk, spannend of inspirerend. En Faul haalt met deze film zijn eigen kritiek onderuit. (Evert Pronk)
Terug naar boven

Radioactieve underground
Pirate Radio USA – Doc U
Jess Pearson • VS, 2006

Pirate Radio USA is een enthousiaste activistische georiënteerde documentaire over illegale radiopiraten in de VS. DJ Him en DJ Her geven een speelse geschiedenisles over de Amerikaanse onafhankelijke radiocultuur. De film is vooral bedoeld als reactie tegen de media-agglomeraten die het huidige Amerikaanse medialandschap domineren. Pirate Radio USA toont overduidelijk dat in het land van vrijheid er niet kosjer wordt omgegaan met de vrijheid van meningsuiting. De film gaat gaandeweg over van radio naar serieuzere vormen van burgerprotest als Pearson besluit om een verslag te doen van de anti-globalistische protestbeweging in Seattle. Pearson is op zijn sterkst als hij een beeld geeft van de macht van de Amerikaanse overheid die vreemd genoeg een vorm van monopoliekapitalisme lijkt te ondersteunen. In zijn speelsheid heeft de film veel weg van de kritisch humoristische methodes van Michael Moore, maar is soms iets te melig voor zijn serieuze bedoelingen. (George Vermij)
Terug naar boven

Portret van een ongrijpbare stad
Tehran Has No More Pomegranates – Arteeast
Massoud Bakhshi • Iran, 2006

Bakshi's film is verwarrend. Dat komt deels omdat de film gaat over het filmmaken zelf. De film gaat over een filmisch portret van de stad die uiteindelijk niet gemaakt wordt. De boodschap is ongeveer: wij hadden een film willen maken over de moderne geschiedenis van Teheran, maar dat lukt niet en dat kán ook niet: door gebrek aan geld en door onbetrouwbaarheid van bronnen en bronmateriaal. De documentaire die overblijft gaat over het plan en het mislukken daarvan. De voortdurend ironische toon maakt wel iets goed in de film. De vele interessante archiefbeelden en recentere opnamen geven een subtiele indruk van deze stad met haar intrinsieke tegenstrijdigheden. (Evert Pronk)
Terug naar boven

Leven in flitsen
A Day In a Life – Abshort
Nicolas Daenens • België, 2007

"Ik ben geen Marokkaan, maar Turk," moet Enim tot tweemaal toe uitleggen. "En nee, het is niet vanwege mijn religie dat ik een borrel afsla; ik heb een nierziekte." Die ziekte zit in de familie. Enim heeft snel geld nodig voor een donornier voor zijn moeder. Niet alleen zijn tegenspelers slaan voortdurend de plank mis, ook de protagonist zelf schat de situatie telkens verkeerd in. Bovendien word je ook als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet. Het verhaal is een aaneenschakeling van hilarische onwaarschijnlijkheden en de film heeft een enorme vaart. Voor je begrijpt dat het om een flashback danwel een flash-forward gaat, zit je alweer in een volgende scčne waarbij je je hetzelfde afvraagt en pas tijdens de laatste minuut worden alle puzzelstukjes ineen gevoegd. A Day In a Life was een van de betere korte fictiefilms op het festival en toont dat Daenens een filmmaker is om in de gaten te houden. (Evert Pronk)
Terug naar boven

Zwijgende medeplichtigheid
Silence – Sir, you have a minute?
Ava Lanche • IJsland, 2008

Een jonge vrouw op de wc. Klaterend water. Het papier is op! Paniekerig rent de vrouw door haar appartement. Tussenteksten, voornamelijk in onderkast, detoneren bij deze intieme huiselijke situatie: "Today was the 6th anniversary of the detention centre in Guantanamo bay where hundreds of people are still being held unlawfully and terrorised."  IJslandse dichteres en filmmaker Ava Lanche windt zich in haar film op over de alom heersende apathie ten aanzien van detentiekampen voor krijgsgevangenen. Iedereen weet ervan en niemand doet wat. Zij besloot aandacht te genereren met eigen found footage, aangevuld met teksten. Het resultaat is Silence, een poëtische, licht erotisch geladen korte film. Formeel zien we het tegengestelde van wat bekend is aan perverse, sadistische beelden van bijvoorbeeld Abu Ghraib. Geen Bush, Bin Laden of andere schurken, evenmin als vliegtuigen door wolkenkrabbers, of gemartelde gevangenen. Wat we zien is onszelf, de anonieme mens die uiteindelijk bepaalt of we onszelf vernietigen of niet. Ava Lanche: "We wijzen zonder aarzelen de booswichten aan. Maar we erkennen niet onze eigen rol in het geheel." De film weet in zijn subtiele toon deze problematiek menselijk en tastbaar te maken. (Evert Pronk)
Terug naar boven

Absurde samenwerking
Contemporary Collaboration no. 1 – Sir, you have a minute?
Shiyi Sheng • Frankrijk 2005

De van origine Chinese kunstenaar Shiyi Sheng onderzoekt in de wereld van alledag hoe mensen uit verschillende landen, culturen en achtergronden elkaar kunnen begrijpen en hoe ze uiteindelijk kunnen samenwerken en met elkaar versmelten. Contemporary Collaboration betreft een amusante boeddhistische benadering. Zes mensen zitten om een tafel. Met hun superlange eetstokjes is het onmogelijk zichzelf te voeden. Er is maar één remedie: elkaar het voedsel naar de mond brengen. Samenwerking is onontbeerlijk en prettig. (Evert Pronk)
Terug naar boven

Lees hier de inleiding op het festival en hier het verslag van de vorige editie.





 FILM
Jaar: 2008

facebook plaatje
 ADVERTENTIE

 ZOEKEN

Alle artikelen 8WEEKLY:

 ADVERTENTIE