recensie: Sina - In Wolkä fische

Sport verbroedert. Je zou het soms niet zeggen als er weer beelden op het journaal te zien zijn van supportersrellen. Maar als je sport bijvoorbeeld combineert met muziek gaat deze uitspraak wel degelijk op. Opeens wordt een Zwitserse zangeres dan bijvoorbeeld opgenomen in onze vaderlandse pophistorie.

Het overkwam Sina. Met In Wolkä fische is ze alweer aan haar achtste album toe, maar nooit eerder werd er eentje in ons land uitgebracht. Maar dankzij het Europees Kampioenschap voetbal is het dan nu eindelijk zover. Het nummer 'Wänn nit jetz wänn dä' was de herkenningstune van NOS Studio Sportzomer en maakte vele mensen nieuwsgierig naar de muziek van deze Zwitserse zangeres. Hoog tijd dus voor een Nederlandse uitgave van het album.

Sina is al sinds begin jaren tachtig succesvol in haar geboorteland. Haar albums doen het daar goed, ze heeft hoofdrollen gespeeld in musicals als Jesus Christ Superstar en ze was radiopresentatrice. Grote buitenlandse successen bleven echter uit. Ze bracht eind jaren negentig nog wel een album uit in Duitsland, maar dat was geen groot succes. En nu is er dus opeens dat Nederlandse avontuur. Gaat het dan nu wel voor Sina lukken in het buitenland?

Pop
Om die vraag te kunnen beantwoorden zullen we eens wat dieper in haar nieuwe album moeten duiken. In Wolkä fische bevat elf luchtige popliedjes gezongen in het Zwitsers-Duits. Thomas Fessler en Markus Kühne waakten over de productie. Deze laatste en gitarist Pele Loriano nemen een wezenlijk deel van de composities voor hun rekening. Er wordt samengewerkt met drie blazers van het Swiss Jazz Orchestra, cellist Andreas Kühnrich en organist Markus Flückiger. Voor zover de promotionele productiepraat. Wat levert deze samenwerking dan nu precies op?

Zoals al vermeld: elf luchtige popliedjes. En eigenlijk hebben we het daarmee dan ook al meteen allemaal gezegd. De meeste liedjes klinken zomers vrolijk en zijn onderhoudend zolang ze duren. Meteen daarna zijn ze eigenlijk ook weer gewoon uit je hoofd verdwenen. Het blijft niet hangen. Ze missen net dat simpele, maar geniale melodietje dat je dagen later nog achtervolgt. Maar ze zijn ook weer niet zo ingewikkeld dat je stomverbaasd bent over de muzikale hoogstandjes. Het zit er gewoonweg precies tussenin. Het is niet echt goed, maar het is zeker ook niet slecht.

Zwitsers-Duits
Sina heeft onder andere een opleiding in klassieke muziek en in jazz achter de rug en zeker dat laatste is in een aantal nummers terug te horen, bijvoorbeeld op 'Platz Miis Härz'. Maar ook dan ontstijgt de muziek niet de middenmoot. En bij de ballads zoals bijvoorbeeld 'Königin in rot' wordt zelfs die middenmoot niet gehaald. Op de een of andere manier is Sina's muziek én het Zwitsers-Duits gewoon beter geschikt voor luchtige liedjes dan voor ballads. De taal lijkt fonetisch uitstekend geschikt voor opwekkende frivole nummers, maar past minder goed bij het serieuzere werk.

Podiumplaats?
Al met al is In Wolkä fische een vrolijk album met pretentieloze zomerse liedjes. Maar of dat genoeg is voor Sina om ook het buitenland te veroveren moet nog maar blijken. Ze heeft het voordeel dat we hier weinig Zwitsers-Duitse muziek te horen krijgen. En verandering van spijs doet tenslotte eten. Maar er is zoveel betere muziek te verkrijgen dan In Wolkä fische. Het zou natuurlijk helpen als er ook rondom de Olympische Spelen een sportprogramma zou zijn dat haar muziek als tune zou gebruiken. Die kans acht ik echter niet zo groot. Waarschijnlijk zal dit dan ook haar eerste en laatste poging zijn een plaats op het Nederlandse erepodium van de popmuziek te veroveren.