recensie: Wolf Parade - At Mount Zoomer

Wolf Parade zet de klok direct een jaar of dertig terug. De eerste klanken van dit nieuwe album doen je het sterkste denken aan Television, de New Yorkse new waveband rond Tom Verlaine uit de jaren zeventig. Hetzelfde gevoel dat de eerste beluistering van Television's Adventure destijds achterliet, wordt nu opgeroepen door At Mount Zoomer. Geen verkeerd gevoel! Een gevoel dat je kunt omschrijven als: dit is iets speciaals, dit is iets groots.

De opnamelocatie van dit tweede album van Wolf Parade, de Petite Église-studio in Quebec, Canada, is de kerk waar Arcade Fire het laatste album, Neon Bible, opnam. Aan de sound van dit album is dat zeker te horen. We horen echter niet alleen invloeden van het hedendaagse Arcade Fire, maar we kunnen dus ook nog verder terug in de tijd. Dat komt niet alleen door de overeenkomst tussen de stemkleur en zangstijl van Dan Boeckner en Tom Verlaine, maar ook doordat het geluid voor een groot deel dicht tegen dat van Television aanligt. Wolf Parade is hiernaast duidelijk door nog meer bands beïnvloed, zoals bijvoorbeeld Franz Ferdinand. De speciale mix van stijlen heeft een geheel eigen geluid opgeleverd, origineel genoeg om een eigen plaats in de muziekwereld op te eisen.

Krachttoer
'Kissing the Beehive' is niet alleen de albumsluiter van At Mount Zoomer, het is tevens dé krachttoer van Wolf Parade op het album. In ruim tien minuten weten ze een prachtig uitgesponnen song met voldoende afwisseling neer te zetten en zo geen moment te vervelen. 'Language City', met zijn spaarzame synthesizer-klanken, is een van de hoogtepunten van het album. Het wals-achtige 'Soldier's Grin' opent het album met een rudimentaire sound; oftewel Wolf Parade teruggebracht tot de essentie. 'Fine Young Cannibals' begint met een heerlijk statig gitaar- en bas-intro en doet de roots van deze band eer aan. Net als Television kunnen ze met een beperkt aantal instrumenten iets spannends neerzetten. Het is een kale en open productie die toch gevuld klinkt. Daarmee onderscheiden ze zich weer van Arcade Fire's tweede album, dat erg vol en dicht klonk.

Tijdloos
Met het uit 2005 stammende debuut, Apologies to the Queen Mary, wist Wolf Parade al de aandacht op zich te vestigen. Nu, drie jaar later, bevestigt At Mount Zoomer definitief dat we hier te maken hebben met een band die kwaliteit brengt; voorman Dan Boeckner heeft met Wolf Parade andermaal een gedegen werkstuk afgeleverd. De invloeden zijn hetzelfde gebleven, evenals het vakkundige songschrijven. Tijdloze juweeltjes verzameld op een album dat als geheel toch staat in deze tijd. In 2005 konden we alleen maar vermoeden dat we te maken hadden met een band die zich blijvend zou onderscheiden met tijdloze muziek. Anno 2008 kunnen we dat vermoeden zonder enige twijfel bevestigen.

Wolf Parade speelt op 2 december in Paradiso.