recensie: Emilíana Torrini - Me And Armini

Wat krijg je als je Katie Melua laat trippen op lsd? Als je de breekbare stem van Björk combineert met psychedelische projecties van vloeistofdia's? Als je de invloeden van een Italiaanse vader en een IJslandse moeder combineert? Dan krijg je dus Emilíana Torrini met haar nieuwste album Me And Armini. Zo simpel is dat.

De IJslandse Emilíana Torrini is wellicht bekender dan men in eerste instantie zou denken. Velen hebben dan misschien nog nooit van haar gehoord maar haar muziek is wereldberoemd. Zo schreef ze bijvoorbeeld het nummer 'Slow' voor Kylie Minogue. Maar ze heeft daarnaast miljoenen luisteraars over de gehele wereld bereikt door haar bijdrage aan de soundtrack van The Lord of the Rings. Haar eigen albums zijn echter ook zeker de moeite waard om door het grote publiek gehoord te worden.

Het nieuwe album Me And Armini van Emilíana Torrini, voluit Emilíana Torrini Davíðsdóttir genaamd, is ronduit divers te noemen. De muziek is niet meteen onder een noemer te vangen. Op het moment dat je denkt dat je haar in een categorie hebt kunnen onderbrengen, komt ze met een geheel ander soort nummer op de proppen. Heerlijke rustige ingetogen nummers als 'Birds' waarin de zuivere, 'lieve' stem van Emilíana Torrini perfect tot haar recht komt worden afgewisseld met soulvolle jarenzeventigrock ('Heard It All Before').

Divers
De gehele cd lijkt sowieso een reis door diverse decennia popmuziek. Van de Katie Melua- en Björkinvloeden naar die van Nancy Sinatra en Jefferson Airplane. Van het rustige openingsnummer 'Fireheads' via de titelsong 'Me And Armini' met zijn ska-invloeden naar het opzwepende licht-psychedelische liefdeslied 'Jungle Drum'. De verschillende stijlen en invloeden razen voorbij. Ondertussen is het geheel wel te allen tijde duidelijk een plaat van Emilíana Torrini. Dat is voornamelijk te danken aan haar prachtige stem die als rode draad dient. Zuiver en ingetogen op gezette tijden en kwetsbaar brutaal in andere gevallen, zoals in het donkere 'Gun', dat het hoogtepunt vormt van een toch al geslaagd album.

Meer
Emilíana Torrini heeft veel in huis en op Me And Armini tovert ze het allemaal uit haar muzikale hoed. Waar ze op haar vorige plaat de begeleiding voornamelijk zocht in een akoestische gitaar heeft ze op dit album heel wat meer instrumenten uit de kast gehaald. Dit komt de afwisseling ten goede en geeft haar veel meer ruimte om te variëren in stijl en tempo. Soms pakt het verkeerd uit als er op een cd allerlei stijlen en tempo's gecombineerd worden. Bij Emilíana Torrini pakt het echter heel erg goed uit. Op dit onderhoudende album is het geheel beduidend meer dan de som der delen. Torrini is in haar eentje dé smeltkroes van de moderne vrouwelijke popgeschiedenis. En daarmee voegt ze dan ook geheel zelfstandig een nieuw hoofdstuk aan die geschiedenis toe.