recensie: Renske Taminiau - Waiting to Be Told

Waar Bon Iver zich terugtrok in de bossen van Noord-Amerika, daar heeft Renske Taminiau zich teruggetrokken in het Zeeuwse zomerhuisje van haar grootouders. De resultaten van deze zelf opgelegde isolatie hebben echter weinig met elkaar gemeen. Renske Taminiau kwam het Zeeuwse land namelijk uit met haar debuutalbum Waiting to Be Told. Een veel minder zwaarmoedig product dan dat van Bon Iver.

Renske Taminiau brengt met haar debuut een combinatie van pop, jazz en een vleug singer-songwriter. Een debuut dat er wellicht nooit was gekomen als Renske Taminiau tijdens haar medicijnenstudie niet opeens het idee had gekregen om een liedje te gaan schrijven. Sommige mensen doen inspiratie op het toilet op. Renske Taminiau tijdens een anatomiepracticum waarbij ze een hersenholte moest openknippen. Ach, ieder z'n ding.

De Nederlandse jazz-zangeres heeft een mooie warme donkere altstem. Ze schrijft haar nummers zelf en produceerde ook haar debuutalbum zelf. Inspiratie haalt ze o.a. uit het werk van Lizz Wright en Kurt Elling. Eerder speelde ze al samen met diverse bands waaronder Mathilde Santing en Band. Genoeg aanleiding om uit te kijken naar haar debuut.

Gezapig
Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van Waiting to Be Told is het tempo van de plaat. Dat mag gerust gezapig genoemd worden. Openingsnummer 'On Writing' is daarvan meteen een goed voorbeeld. Met alle beschikbare instrumenten in de band én de mooie stem van Renske Taminiau verwacht je een openingsnummer dat meteen een verpletterende indruk achterlaat. Maar daarentegen worden we getrakteerd op een sloom voortkabbelend jazzy nummer dat meteen op de rem trapt zodra je denkt dat Taminiau dan nu eindelijk haar stem losgooit.

Ook een nummer dat voor uitspattingen uitermate geschikt lijkt zoals 'Spring Song' heeft met deze tekortkomingen te maken. Een lekker opbeurend tempo zou recht doen aan de titel, maar die kans wordt niet tot nauwelijks benut door Renske Taminiau en haar band. Uiteindelijk presenteren ze ons een ingetogen repeterend nummer zonder hoogtepunten. Dit euvel herhaalt zich over het gehele album. Elke keer als een lied lekker uptempo begint gaat het vervolgens over in een gestaag gekabbel. Hoewel de klassieke jazzgeluiden, zoals de slepende brushes en de piano prima hun werk doen mist de plaat in zijn geheel gewoon de gewenste spanning. Het mag allemaal best langzaam zijn, maar dan moet je wel de spanning vast kunnen houden, en dat is hier gewoon niet het geval. 'Gezapig' dekt de lading volkomen.

Een uitzondering op bovenstaande kritiekpunten vormt dan misschien nog het nummer 'Something Coming'. Hier vindt Renske Taminiau dan eindelijk wel de juiste combinatie tussen de langzame jazzsound en de verrassende tempoversnelling. Helaas is één redelijk nummer te weinig om een heel album geslaagd te kunnen noemen.

Stad vs. platteland
Het debuut van Renske Taminiau heeft in theorie veel dat in haar voordeel spreekt. Een zangeres met een goede stem die begeleid wordt door een uitstekende band. Muzikanten met liefde voor hun vak. Een plaat die uit pure gedrevenheid tot stand is gekomen. Het zou allemaal zo mooi kunnen zijn. Helaas ontbreekt het op Waiting to Be Told dus aan de benodigde spanning. En dan blijkt er dus toch nóg een overeenkomst met Bon Iver te zijn: jezelf terugtrekken in eenzaamheid leidt dan misschien tot een goed verhaal, maar kan ook alle spanning uit de muziek zelf halen. De volgende keer maar gewoon in de stad blijven dames en heren!