recensie: Faruk Dikici - Rauwe veldsla(g) met gebakken soldaat

Ondanks de titel Rauwe veldsla(g) met gebakken soldaat bezorgt de nieuwste voorstelling van Faruk Dikici kinderen geen slapeloze nachten. Veldsla is een slasoort en Soldaatjes is een culinair begrip uit grootmoeders tijd. Het zijn broodcroutons in de vorm van reepjes van 1,5 cm in olie of vet goudbruin gebakken. Het is een van de gerechten die de norse kok Tortot moest maken voor een leger.

Rauwe veldsla(g) met gebakken soldaat is eigentijds 'muziekverteltheater', zoals Dikici het noemt, over de norse kok Tortot. De kok gaat met zijn culinaire hartstocht over lijken. Hij reist met een overvolle kooktent mee met het winnende leger dat in oorlog is. Want zodra het leger waar hij voor kookt aan de verliezende hand is, stapt hij over naar de andere kant. Dat heeft hij al 53 keer gedaan. En nu bij de 54ste keer gaat het toch anders. Wanneer hij in zijn ton augurken de jonge soldaat Halve George vindt, wil hij eerst van hem afkomen. Tortot blijkt Halve George nodig te hebben bij het koken van zijn laatste grote maaltijd wanneer hij verkouden wordt. Langzaam komt de kwetsbare kant van de kok naar boven en groeit hun vriendschap. Samen zorgen ze voor een onvergetelijk tien-gangen augurkendiner zonder fysieke augurken voor het leger. Het is volgens de kok gewoon een kwestie van de juiste smaken en kruiden mengen en daar is hij goed in. Door de goede samenwerking is het ook geen verassing als Tortot na de oorlog zijn eigen eettent naar zijn jonge vriend vernoemt.

Pannen gooien
De voorstelling is een sprookje dat boeit tot de laatste scène. Als verteller neemt theatermaker Dikici je op een energieke manier hierin mee. Een boodschap heeft hij niet. Het verhaal kent onverwachte wendingen in het verhaal. Net als je denkt dat je wel weet hoe het verhaal verder gaat, zorgt Dikici voor een andere wending, zodat je wel geboeid moet blijven luisteren. In een razend tempo wisselt hij van personage zonder zijn publiek in verwarring te brengen. Hij is kok, generaal, Halve George en alle personages die even langskomen. Als praatgrage kok doet alles wat kinderen niet mogen. Hij gooit en smijt met pannen, staat in de pannen en laat zijn snotzakdoeken overal liggen. In een hoek naast een metershoge ijzeren pan ligt een berg pannen waar Tortot voortdurend pannen uithaalt of in gooit zodat ze met veel lawaai tegen elkaar aanslaan.

In dit muziekverteltheater vertelt Dikici het verhaal van de kok en zijn jonge vriend. De muzikale inbreng en medewerking van slagwerkster Frederike de Winter brengt het verhaal echt tot leven, bovendien kun je bijna de geuren van het slagveld ruiken. Vanachter een soort overdekte groentekraam met verschillende muziekinstrumenten en keukengerei als pannen, gardes en een fietspomp omlijst De Winter het sprookje muzikaal. Soldaten marcheren stampend langs, Tortots tranen hoor je op de grond vallen, de augurken ploppen in de pan en de spanning wordt met slagen op de xylofoon en trommels steeds weer opgebouwd. Het samenspel met De Winter is op de seconde getimed. Zij let op zijn lichaamshouding en weet precies na welk woord haar input wordt verwacht.

Visuele voorstelling
Rauwe veldsla(g) met gebakken soldaat is niet alleen een erg speelse visuele voorstelling, maar prikkelt bijna al je zintuigen tijdens het kijken. Het blijft niet alleen bij je gehoor, je fantasie en wat je ziet, maar ook je neus wordt even geprikkeld wanneer Tortot op toneel een eitje bakt voor zijn beste vriend Halve George. Dikici geeft het publiek ruimte tot interactie door soms een vraag te stellen en te wachten op het antwoord. De theatermaker heeft een aardig repertoire aan kindervoorstellingen opgebouwd. Hij kent zijn publiek en gaat niet op de knieën zitten om ze te vermaken. De verrassende wendingen, zowel in de tekst als vanuit de vormgeving en de speelse muzikale elementen, zorgen er samen voor dat Rauwe veldsla(g) met gebakken soldaat aanslaat bij zowel het jonge als het volwassen publiek.