recensie: The Coast

Volgens MTV Canada is het 'Canada's best kept secret': indierockformatie The Coast uit Toronto. Donderdag 9 oktober stonden ze in de kleine zaal van Paradiso. En al meteen bleek dat The Coast ook het best bewaarde geheim van Nederland is. Nog geen vijftig bezoekers hadden de band namelijk weten te vinden.

Het personeel van Paradiso had zelfs nog wat tafeltjes en stoeltjes laten staan om nog enigszins de illusie van een volle zaal te creëren. Helaas geven drie tafels en twaalf stoelen niet dezelfde sfeer als een overvolle zaal met mensen. Meubilair is nu eenmaal minder interactief dan de gemiddelde Homo sapiens.

Opstarten
Gelukkig wordt The Coast overal geroemd om de liveoptredens, dus de weinige mensen die het geheim ontrafeld hadden konden zich opmaken voor een swingende avond. Aldus was de gedachte. Maar helaas waren de vier bandleden een andere mening toegedaan. Terwijl de dreunende geluiden vanuit de grote zaal door de vloer omhoog trillen begint het viertal aan een rommelig optreden. Het eerste nummer is nog niet goed en wel ingezet of de band stopt er al weer mee om toch nog even het geluid bij te stellen. Oké, dat is inderdaad even nodig, want het klonk beroerd, maar had men dat niet van tevoren even kunnen testen?

Na de nodige aanpassingen vraagt leadzanger Benjamin Spurr het publiek of ze opnieuw moeten beginnen of gewoon moeten doorgaan waar ze gestopt zijn. Typerend voor het enthousiasme van het publiek: men roept dat de groep vooral door moet gaan daar waar ze gestopt is. Opnieuw beginnen is écht niet nodig vindt men. De toon is gezet.

Inspiratie
En dus beginnen de mannen aan een ongeïnspireerd optreden van iets meer dan een half uur. Het publiek houdt een gepaste afstand van het podium. Het contact tussen band en publiek komt dan ook niet bepaald op gang. De bassist Luke Melchiorre staat als een vis op het droge naar lucht happend zijn deuntjes te spelen. Leadzanger Benjamin Spurr richt zijn volledige aandacht met gesloten ogen op zijn microfoon. Gitarist Ian Fosberry is voortdurend bezig met de knoppen voor de afstelling van zijn gitaar. En de enige die er nog enigszins zin in lijkt te hebben verdwijnt in de achtergrond: drummer Jordan Melchiorre. Al met al kan niet echt gesproken worden van een spetterend optreden.

Maar Canada's best bewaarde geheim moet toch in ieder geval gewoon leuke liedjes ten gehore kunnen brengen, ongeacht de wijze waarop ze deze presenteren? The Coast wordt immers ook wel omschreven als de link tussen indierockbands met stadionaspiraties als Snow Patrol en Editors enerzijds, en bands met een lossere stijl zoals Broken Social Scene anderzijds. Helaas is dit ook niet het geval. De band probeert krampachtig emotionele diepgang in zijn nummers te stoppen. Een poging die helaas strandt in gekunstelde terugschakelingen naar een rustiger tempo. Als ze al eens lekker los gaan op de gitaar, en sporadisch op het keyboard, dan schakelt men al snel terug op een rustiger tempo om zo schijnbaar meer gevoel in het nummer te leggen. Helaas doen de bandleden dit op een dusdanig onbeholpen wijze dat ze daarmee de nummers totaal om zeep helpen. Een euvel dat op hun debuut-cd Expatriate al merkbaar is, maar dat tijdens een liveoptreden nóg storender werkt.

Sleutel
Het lijkt wel alsof de kracht van de band voor de leden zelf ook een geheim is. Als ze wat minder krampachtig hun best deden om zogenaamde diepgang in hun liedjes te stoppen zou het namelijk best nog wat kunnen worden. Maar als The Coast op deze wijze doorgaat, zal de band een goed bewaard geheim blijven en zal de hele wereld, inclusief de band zelf, nog lang op zoek zijn naar de sleutel die dit geheim kan ontrafelen.