recensie: Theatergezelschap Stichting Loot - DesiLucy

Lucille Ball en Desi Arnaz leren elkaar kennen als ze allebei in de musical Too many girls spelen. Al snel krijgen ze door hun relatie veel media-aandacht, die beide carrières goed doet. Toch blijft Lucille Ball de grote publiekslieveling, terwijl Desi voor veel mensen 'de Cubaan met de banjo' blijft. Na een succesvol optreden in een radioprogramma wordt Lucille gevraagd voor de I love Lucy show en dit wil ze doen, mits Desi hier ook een rol in krijgt. Dit is het begin van een tragikomisch verhaal over de pieken en dalen uit het leven van een jaren-50 lieveling.

Desi en Lucy hebben een vreemde relatie. Ze ruziën heel wat af, maar houden ook veel van elkaar. Het is een aaneenschakeling van aantrekken en afstoten. Hun relatie bestaat bij de gratie van het ruziemaken. Lucy vraagt bijvoorbeeld de scheiding aan, maar wil op de avond voor de scheiding wel romantisch met Desi dineren. Als haar toekomstige ex dan voorstelt om de scheiding te cancellen, kan dat volgens Lucy niet omdat de pers rekent op de scheiding. Uiteindelijk gaan ze toch samen verder. Kortom, een supervermoeiende relatie, waarin twee mensen heel veel van elkaar houden en daarom lekker blijven ruziën.

DesiLucy zit vol met leuke grapjes en gekke trucjes. Soms wordt er een stukje uit de I love Lucy show gespeeld - we zien Lucy bijvoorbeeld als een sneue Charlie Chaplin - en dan weer wordt er een geestig lied gezongen. Goocheltrucs en oude toneelfoefjes komen voorbij en het stuk is gelardeerd met slapstick. De hoofdrollen, gespeeld door Trudi Klever en Hans Thissen, benaderen de werkelijkheid en zijn daardoor een lust om naar te kijken.

Raamvertelling
Op het podium staan twee lijsten waarmee de raamvertelling van dit stuk benadrukt wordt. Het verhaal wordt verteld door een schrijfster, een oud-medewerkster aan de I Love Lucy show, die het verhaal geromantiseerd wil optekenen. Ze dicteert haar assistent het wonderlijke verhaal. De rollen van schrijfster en assistent worden gespeeld door respectievelijk Frans de Wit en Nartan Meerlo. Daarnaast spelen zij echter nog meer rollen: van tuttige assistent, tot verleidelijke stoeipoes en van vreemde ober tot morsige producer. Ze zijn leuk om naar te kijken en geven de voorstelling veel body.

DesiLucy duurt bijna twee uur, maar het blijft spannend, vermakelijk en informatief. Het is een fijn feelgood stuk met een ontroerend einde waarin de oudere Lucy in een talkshow verschijnt. Met veel kitsch en surrealisme is dit een voorstelling met een vette lach en een vermomde traan.